เสิ่นซูหลี่มองท่าทางระมัดระวังของเซี่ยเฉิงหยวนที่กลัวว่าเธอจะปฏิเสธแล้วก็รู้สึกขบขันอยู่ในใจ แต่กลับแสร้งทำเป็นครุ่นคิดเพื่อหยอกล้อเขา
เมื่อเห็นเธอไม่พูดอะไร หัวใจของเซี่ยเฉิงหยวนก็พลันตึงขึ้น น้ำเสียงร้อนรนกว่าเดิมเล็กน้อย “ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่สะดวก ก็ถือว่าผมไม่ได้พูดแล้วกัน ผมจะลองหาวิธีอื่นดู”
“ได้สิ” ในที่สุดเสิ่นซูหลี่ก็เอ่ยปาก มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทำตามที่คุณว่าเลย”
เซี่ยเฉิงหยวนมองเธออย่างประหลาดใจ เขาคิดว่าเธอจะปฏิเสธ จึงพยักหน้าเบา ๆ “ดี ค่าเช่ากับรายละเอียดต่าง ๆ เดี๋ยวผมให้เชินเลี่ยร่างสัญญาอย่างเป็นทางการให้”
เสิ่นซูหลี่พยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ เธอก็เอ่ยข้อกังวลในใจต่อเซี่ยเฉิงหยวนทันที
“แต่ว่า ฉันว่าคุณลืมปัญหาข้อนี้ไปหรือเปล่า”
“ปัญหาอะไร” เซี่ยเฉิงหยวนรีบถาม สีหน้าจริงจังขึ้นทันที
คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นมีพื้นที่กว่าสองพันตารางเมตร
นอกจากตึกหลักสามชั้นแล้ว ยังมีอาคารเสริมชั้นเดียวอีกสามหลังอยู่ทางปีกซ้าย ปีกขวา และด้านหลังตึกหลัก เมื่อนับรวมตึกหลักแล้ว มีห้องทั้งหมดถึงสิบเจ็ดสิบแปดห้อง
เมื่อก่อนที่บ้านมีคนรับใช้มากพอจะจัดห้องให้แต่ละคนได้คนละห้องพอดี
แต่ยุคสมัยนี้ไม่เหมือนเดิม คนรับใช้ถูกเลิกจ้างไปหมด ห้องในบ้านหลายห้องจึงถูกปล่อยทิ้งไว้จนฝุ่นจับ
เดิมทีเสิ่นซูหลี่คิดจะให้เช่าบ้านหลังนี้แก่ทางการ หากใช้เป็นสำนักงาน ห้องเกือบทั้งหมดก็คงได้ใช้ประโยชน์ อีกทั้งการดูแลรักษาก็น่าจะทำได้ดีแน่นอน