“เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ ซูหยุนซานเป็นพี่ชายฝาแฝดของซูหยุนไห่ พ่อของฉัน เมื่อห้าปีก่อน เขาคิดยึดทรัพย์สินของตระกูลเสิ่น จึงจงใจล่อศัตรูแทรกซึมเข้ามาและสังหารพ่อแม่ของฉัน จากนั้นก็อาศัยใบหน้าที่เหมือนกับพ่อของฉันทุกประการ สวมรอยแทนที่ ยึดตัวตนของพ่อ แล้วฉกชิงทุกอย่างของตระกูลเสิ่นไปค่ะ”
เธอถ่ายทอดคำให้การที่ได้จากซูหยุนซานออกมาอย่างเป็นลำดับ ชัดเจน และละเอียดถี่ถ้วน
ตลอดการเล่า เธอไม่ได้แต่งเติมหรือพูดเกินจริงแม้แต่น้อย เพียงบอกเล่าความจริงอันเย็นชา ทว่าความแค้นลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ใต้เสียงสงบนิ่งนั้นกลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกหนาวเยือก
ยิ่งเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ซึมลึกถึงกระดูกและความโกรธแค้น
เลนส์กล้องของช่างภาพหมาจับภาพเธอไว้ไม่วางตา ปลายปากกาของนักข่าวหญิงจดบันทึกอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินว่าซูหยุนซานไม่เว้นแม้แต่พี่ชายแท้ ๆ นิ้วมือที่กำปากกาของเธอก็ซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่แทบสะกดไว้ไม่อยู่
“มันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!” นักข่าวหวังอดพึมพำด่าไม่ได้ ก่อนจะถามต่อว่า “แล้วตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณ...”
“ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันถูกเขาหลอกให้หลงเชื่อ เรียกโจรว่าเป็นพ่อ แถมยังถูกเขากับครอบครัวใช้เป็นเครื่องมือแสวงหาผลประโยชน์” มุมปากของเสิ่นซูหลี่ยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย
หลังเสิ่นซูหลี่พูดจบ จี๋รั่วหยุนจึงหันไปทางกล้อง แล้วเสริมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“จากการสืบสวนของหน่วยงานตำรวจ ซูหยุนซานก่ออาชญากรรมไว้มากมาย นอกจากความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา ฉ้อโกง และยักยอกทรัพย์แล้ว เรายังพบว่าเขาแอบอ้างชื่อคุณซูหยุนไห่ทำกิจกรรมเก็งกำไรผิดกฎหมายหลายครั้งตลอดห้าปีที่ผ่านมา อีกทั้งยังสมคบกับกลุ่มอิทธิพลในตลาดมืด ก่อความปั่นป่วนต่อระเบียบเศรษฐกิจและตลาดอย่างร้ายแรง ทำลายชื่อเสียงของคุณซูหยุนไห่จนป่นปี้ ความชั่วที่เขาก่อไว้มีมากมายเกินกว่าจะสาธยายได้หมด!”