น้ำเสียงของเสิ่นซูหลี่ล่องลอยและพร่าเลือน แฝงความไร้เดียงสาแบบเด็ก ๆ แต่กลับทำให้ซูหยุนซานขนลุกตั้งแต่หนังศีรษะจรดปลายเท้า
“ชีวิตที่เหลือจากนี้ จงเพลิดเพลินกับ...ช่วงเวลาในนรกที่ฉันเตรียมไว้ให้ดี ๆ ล่ะ”
“รอดูได้เลย~”
สิ้นเสียง ร่างของนางก็ค่อย ๆ สลายไปในอากาศราวกับควันบุหรี่
เหลือเพียงซูหยุนซานอยู่คนเดียว ในห้องมืดสลัวอันเงียบงันไร้ชีวิตและไม่รู้จักแห่งนี้ ถูกความหวาดกลัวไร้ขอบเขตและความเจ็บปวดแสนสาหัสกลืนกินจนหมดสิ้น
สติของเสิ่นซูหลี่กลับคืนสู่โลกความจริง มือของนางยังคงกลบดินซ้ำ ๆ อย่างไร้ความรู้สึก
นางไม่เคยทำงานใช้แรงแบบนี้มาก่อน ด้ามไม้ของพลั่วหยาบและแข็ง เพิ่งกลบดินไปไม่ถึงหนึ่งในห้า พอให้มองไม่เห็นศพในหลุม ฝ่ามืออันบอบบางของนางก็ถูกด้ามไม้หยาบ ๆ เสียดสีจนเจ็บแสบ
“ซี๊ด——”
ตุ่มน้ำใสแตกออก ความเจ็บแปลบแล่นถึงหัวใจ ทำให้นางอดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้
เสียงสูดลมหายใจแผ่วเบานั้นกลับดังก้องราวฟ้าผ่าในหูของเซี่ยเฉิงหยวนที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตร
ร่างสูงใหญ่ของเขาหันกลับมาทันที ก่อนจะก้าวยาว ๆ พรวดเข้ามาหานาง
เขาคว้าพลั่วจากมือของนางแล้วโยนลงพื้น จากนั้นก็จับมือนางขึ้นมาโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เมื่อเห็นฝ่ามือที่แดงบวมจนน่าตกใจและตุ่มน้ำที่แตกของนาง แววตาของเซี่ยเฉิงหยวนก็พลันมืดลง ราวกับทะเลหมึกที่กำลังสั่งสมพายุ
เขาปวดใจจนแทบทนไม่ไหว น้ำเสียงแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่กดไว้ไม่อยู่ ทว่ากลับประคองมือนางอย่างระมัดระวัง “พอแล้ว! ห้ามทำต่ออีก!”
เขาหันไปสั่งเชินเลี่ยที่ตามมา “จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย แล้วตั้งป้ายหลุมศพไร้ชื่อให้ทั้งสามคน”