รอยยิ้มภาคภูมิและแววตาเหยียดหยามบนใบหน้าหนิงจิงโหรวแข็งค้างในพริบตา ราวกับถูกสายฟ้าที่มองไม่เห็นฟาดใส่
สีเลือดในดวงตาของเธอพลันจางหายไปจนหมด ริมฝีปากขยับอยู่นาน แต่กลับเปล่งคำพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
พี่เซี่ยเฉิงหยวน...เป็นคนซื้อมาเหรอ?
เขาเป็นคนจัดเตรียมเอง...เหรอ?
เป็นไปได้ยังไง!
คนอย่างพี่เซี่ยเฉิงหยวน ผู้เป็นยอดบุรุษแห่งสวรรค์ จะยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อผู้หญิงอย่างเสิ่นซูหลี่ได้ยังไง!
ทุกถ้อยคำที่เธอใช้โจมตีเสิ่นซูหลี่ บัดนี้กลับกลายเป็นฝ่ามือตบหน้าตัวเองอย่างจัง จนแสบร้อนเจ็บปวดไปหมด
เธอรู้สึกเหมือนอาวุธที่ตั้งใจเตรียมมาอย่างดี สุดท้ายกลับแทงทะลุตัวเอง ช่างเหลวไหลและน่าขันเหลือเกิน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าซีดขาวของหนิงจิงโหรวก็พลันแดงก่ำขึ้นมา ราวกับถูกเปลื้องเสื้อผ้าต่อหน้าผู้คน ความอับอายปนแค้นเคืองประดังประเดเข้ามา จนทั้งตัวของเธอสั่นเทา
เธอจ้องเสิ่นซูหลี่เขม็ง หากแววตานั้นกลายเป็นของจริงได้ ป่านนี้คงเชือดเสิ่นซูหลี่เป็นพันเป็นหมื่นครั้งไปแล้ว!
ผู้หญิงเลวคนนี้ มีสิทธิ์อะไร!
มีสิทธิ์อะไรถึงทำให้พี่เซี่ยเฉิงหยวนเต็มใจทุ่มเทให้เธอได้ขนาดนี้!
“เสิ่นซูหลี่! เธอยังมีหน้าอยู่อีกหรือ!” เสียงของหนิงจิงโหรวจิกแหลมแทบกรีดอากาศ “เธอกับพี่เซี่ยเฉิงหยวนยังไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลยแท้ ๆ แต่กลับกล้ารับของจากเขามากมายขนาดนี้อย่างสบายใจได้ยังไง!”
“เฟอร์นิเจอร์พวกนี้รวมกันไม่ต่ำกว่าพันหยวนหรอกหรือ? เธอรับลงได้ยังไง! คุณหนูใหญ่ตระกูลนายทุนที่เสื่อมทรามอย่างเธอ ความคิดเน่าเฟะไปหมดแล้ว!”