หัวใจของเสิ่นซูหลี่กระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย เธอส่ายหน้าแล้วชี้ไปยังแก้วน้ำบนโต๊ะ
“ฉันเห็นคุณนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้ กลัวว่าคุณจะกระหายน้ำ เลยลงมารินน้ำให้สักแก้ว”
พูดจบ เธอก็คิดจะดึงมือกลับ แต่เขากลับจับแน่นยิ่งกว่าเดิม
เซี่ยเฉิงหยวนอาศัยจังหวะที่เธอจับมือเขาไว้ ลุกขึ้นยืนตามแรงนั้น ร่างสูงใหญ่บดบังเธอไว้จนมิด
เขาก้มมองเธอ รอยยิ้มในดวงตาราวกับแสงดาวพร่างพรายทั่วฟ้าที่ถูกบดขยี้จนแตกกระจาย
“อย่างนั้นหรือ?” เขาโน้มตัวเข้าใกล้เธอ เสียงกดต่ำจนแทบเป็นกระซิบ แฝงเสน่ห์เย้ายวนใจ “ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอกำลังเป็นห่วงฉันล่ะ? อาหลี่~”
เสิ่นซูหลี่ถูกเขาหยอกจนปลายหูร้อนผ่าว เธอถลึงตามองเขาอย่างทั้งเขินทั้งขุ่นเคือง
“รีบปล่อยฉันเลย อย่าคิดจะทำลวนลามนะ”
เมื่อเซี่ยเฉิงหยวนขยับเข้าใกล้ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นอายเย็นสะอาดคล้ายกลิ่นลมกลางแจ้งจากตัวเสิ่นซูหลี่ แววตาเขาวูบไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
แต่เขาไม่ได้ถามอะไร เพียงปล่อยมือเธอตามจังหวะ
“ดึกมากแล้ว คุณรีบไปพักผ่อนเถอะ” เซี่ยเฉิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เสิ่นซูหลี่พยักหน้า แล้วชี้ไปยังกระติกน้ำร้อนพลางเตือน “ดื่มน้ำเยอะ ๆ จะช่วยให้แผลหายเร็วขึ้น อย่าลืมล่ะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบน
เซี่ยเฉิงหยวนมองตามแผ่นหลังของเธอ แววตาลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย
จนกระทั่งเงาร่างของเธอหายลับไปจากสายตา เขาจึงหันกลับมา ตรวจดูทุกซอกทุกมุมภายในห้องอย่างละเอียด
เมื่อเห็นว่ารอยทำเครื่องหมายบนประตูหลังและประตูสวนหลังบ้านถูกใครบางคนทำลายไปแล้ว ใจของเขาก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นอีกหลายส่วน