เสิ่นซูหลี่แสร้งตอบคำถามของอู๋ฟางฟางอย่างใจลอยไปพลาง แผ่จิตสัมผัสออกไปอย่างเงียบเชียบไปพลาง
ท่ามกลางเสียงอึกทึกบริเวณทางเชื่อมระหว่างตู้โดยสาร มีกลิ่นอายผิดปกติสามสายกำลังมุ่งเข้ามาทางนี้
พวกเขานั่งอยู่ตรงทางเดินด้านนอก พูดคุยกันด้วยสำเนียงหลากหลาย แสร้งทำเป็นผู้โดยสารที่ไม่รู้จักกัน กำลังคุยเรื่องสัพเพเหระ ทว่าแท้จริงแล้วกลับล้อมห้องส่วนตัวเล็ก ๆ นี้ไว้จนแน่นหนา ไม่มีช่องให้เล็ดลอดแม้แต่น้อย
แต่เสิ่นซูหลี่กลับไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอพูดจาตามมารยาทกับอู๋ฟางฟางอีกสองสามคำ ก่อนจะยกมือนวดขมับ สีหน้าเหมือนกำลังไม่สบาย “พี่ฟางฟาง ฉันเวียนหัวมากเลยค่ะ คงเหนื่อยแล้ว อยากนอนพักสักหน่อย”
อู๋ฟางฟางพยักหน้าอย่างรู้กาลเทศะ “ได้ เธอรีบพักเถอะ ฉันก็จะพักเหมือนกัน”
เสิ่นซูหลี่ปีนขึ้นเตียงชั้นบนตามจังหวะ ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว แล้วเอียงศีรษะลง ไม่นานลมหายใจของเธอก็ยาวสม่ำเสมอ
แต่ความจริงแล้ว
จิตสำนึกของเธอจมลงไปในมิติส่วนตัว กำลังจัดการภารกิจที่สะสมไว้ก่อนหน้านี้อย่างเป็นระเบียบ ส่วนความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจากภายนอกก็ไม่อาจรอดพ้นการรับรู้ของเธอไปได้
อู๋ฟางฟางซ่อนตัวอยู่ในความมืด เฝ้าสังเกตอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกหลุมพราง รอยยิ้มประหลาดที่ไม่เข้ากับวัยก็ปรากฏขึ้นช้า ๆ บนใบหน้าอันบริสุทธิ์ เย็นชาและได้ใจ
เธอเขย่าชายที่ชื่ออาเฮาเบา ๆ “ลุกได้แล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงสถานี”
อาเฮาได้ยินดังนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาที่ก่อนหน้านี้ยังเต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย บัดนี้กลับเป็นประกายวาวโรจน์ เผยแววระแวดระวังและโลภเหมือนหมาป่า