เสิ่นซูหลี่จึงชะลอฝีเท้า แล้วส่งยิ้มให้เฟิงเถียจวิน
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ลุงเฟิง พวกค้ามนุษย์พวกนี้วางแผนเก่ง ทุกขั้นตอนเชื่อมโยงกัน คนทั่วไปแทบป้องกันไม่ทัน เบื้องหลังพวกมันอาจยังมีพรรคพวกอีก เรื่องนี้คงไม่เล็ก รบกวนพวกคุณสอบสวนให้ละเอียดด้วยนะคะ ต้องถอนรากถอนโคนให้หมด!”
เธอพูดเพียงเท่านั้น แต่กลับทำให้สีหน้าของเฟิงเถียจวินกับตำรวจขี่หลายคนเคร่งขรึมยิ่งขึ้น
พวกเขามองอาชญากรที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น แล้วหันมามองหญิงสาวตรงหน้าที่มีสีหน้าสงบนิ่ง ในใจทั้งหวาดหวั่นและชื่นชม
หากเสิ่นซูหลี่ไม่ระแวดระวังและสังเกตเห็นความผิดปกติตั้งแต่เนิ่น ๆ เธอคงตกเป็นเหยื่อไปแล้ว
“สหายเสิ่น ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมาก!” หัวหน้าตำรวจขี่กล่าวกับเสิ่นซูหลี่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณวางใจได้ พวกเราจะสอบสวนเรื่องนี้อย่างเต็มที่ ไม่มีทางปล่อยอาชญากรแม้แต่คนเดียวไปแน่! จะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!”
เฟิงเถียจวินพยักหน้าตาม น้ำเสียงจริงใจ “สหายเสิ่น ครั้งนี้คุณสร้างคุณงามความดีอีกแล้ว รอคดีปิดเมื่อไร เกียรติยศกับรางวัลที่คุณควรได้รับ ทางรถไฟกับตำรวจจะไม่ให้ขาดแน่นอน!”
เมื่อมองส่งเฟิงเถียจวินกับตำรวจขี่คุมตัวพวกค้ามนุษย์ทั้งหมดออกไป ในที่สุดตู้โดยสารก็กลับมาสงบอีกครั้ง
เสิ่นซูหลี่ปิดประตูห้องส่วนตัว แล้วปีนกลับขึ้นเตียงของตัวเอง แทบจะทันทีที่ศีรษะแตะหมอน เธอก็หลับสนิท
เธอไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มาสองวันแล้ว ประกอบกับฤทธิ์ยาสลบในชิ้นเนื้อ การหลับคราวนี้จึงลึกและสบายเป็นพิเศษ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงอาทิตย์ยามเช้าก็ส่องสว่างอยู่นอกหน้าต่างแล้ว แสงอรุณลอดผ่านกระจกรถไฟเข้ามา เกิดเป็นจุดแสงเล็ก ๆ พร่างพรายในอากาศ