ชั่วขณะที่เสิ่นซูหลี่หันตัวลงนั่ง ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้น เธอเก็บเมล็ดฟักทองในมือเข้าไปในมิติจนหมด แล้วหยิบเมล็ดฟักทองที่เตรียมมาเองขึ้นมากำไว้ในอุ้งมือ
“สหายอู๋ คุณใจกว้างจริง ๆ นะคะ ของดีขนาดนี้ยังยอมเอามาแบ่งกันอีก” เสิ่นซูหลี่เผยสีหน้าประหลาดใจอย่างพอเหมาะ “ฉันจะเอาเปรียบคุณเปล่า ๆ ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันก็พกขนมมาด้วยเหมือนกัน เรามาแบ่งกันกินดีไหมคะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตากลมใสเหมือนลูกกวางของอู๋ฟางฟางก็เป็นประกายขึ้นมาจริง ๆ เธอถึงกับเผลอกลืนน้ำลาย ก่อนพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวังว่า “จริงเหรอคะ ดีจังเลย! ฉันชอบกินขนมที่สุดเลยค่ะ!”
เสิ่นซูหลี่หัวเราะเย็นชาในใจ ความระแวดระวังของเธอพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
ผู้หญิงคนนี้อายุยังน้อย แต่ฝีมือการแสดงกลับเข้าขั้นช่ำชองสุด ๆ!
ถ้าเธอไม่สังเกตเห็นสายตาไม่เป็นมิตรเหล่านั้นตั้งแต่แรก และมองทะลุการเสแสร้งของอีกฝ่ายออกไป เกรงว่าเธอคงหลงเชื่อท่าทางไร้เดียงสาน่ารักนี่เข้าให้จริง ๆ!
เสิ่นซูหลี่ล้วงค้นถุงผ้าบนเตียงอย่างแนบเนียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบเนยออกมาสองสามชิ้นแล้วยื่นให้ “ลองชิมดูสิคะ”
อู๋ฟางฟางรับไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับไม่ได้ระแวงเธอเลยแม้แต่น้อย พอได้มาก็รีบแกะกระดาษห่อออก แล้วหยิบชิ้นหนึ่งใส่ปากทันที
แก้มทั้งสองข้างของเธอพองขึ้นทันตา เหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่กำลังแอบกินของ ดูน่าเอ็นดูขึ้นไปอีก
“อื้ม ว้าว เนยชิ้นนี้หอมหวานจริง ๆ ค่ะ~ ฉันไม่เคยกินมาก่อนเลย~” เธอชมเสียงอู้อี้ ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว