ในดวงตาของเสิ่นซูหลี่ไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย มีเพียงความรังเกียจเย็นชาเท่านั้น
นางคว้าท่อนเหล็กขนาดเท่าต้นแขนที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมา ไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วฟาดลงบนขาข้างที่ยังพอสมบูรณ์ของซูหยุนซานอย่างแรง!
“อ๊าก——!”
เสียงกรีดร้องแหลมโหยหวนราวกับไม่ใช่เสียงมนุษย์ดังสนั่นขึ้นในห้องมืดที่ปิดสนิท ก่อนจะค่อย ๆ แผ่วลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปวด
เสิ่นซูหลี่มองดูอย่างเย็นชา จนกระทั่งเขาใกล้จะหมดสติ นางจึงหยิบชามกระเบื้องเนื้อหยาบที่ปากบิ่นออกมา เทน้ำพุวิญญาณลงไปเล็กน้อย จากนั้นก็บีบปากซูหยุนซานออกอย่างหยาบกระด้าง แล้วกรอกน้ำเข้าไปอย่างฝืนใจ
นางแบ่งน้ำออกมาอีกเล็กน้อย แล้วราดลงบนแผลถูกยิงที่เน่าเปื่อยของเขา
นางไม่อยากให้ซูหยุนซานตายเร็วขนาดนั้น เพราะนั่นจะเป็นการปล่อยให้เขาตายสบายเกินไป
น้ำพุวิญญาณไหลเข้าสู่ร่างกาย
รูม่านตาที่พร่าเลือนของซูหยุนซานหดลงฉับพลัน พลังชีวิตอันแข็งแกร่งสายหนึ่งพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ช่วยยื้อสัญญาณชีพที่ใกล้จะขาดของเขาเอาไว้
กิจวัตรประจำวัน: ตีให้หนำใจหนึ่งยก
เสิ่นซูหลี่จึงอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
นางโยนท่อนเหล็กทิ้งไป ล้างมืออย่างละเอียดจนสะอาดเอี่ยม จากนั้นจึงขยับความคิดแล้วออกจากมิติ
เมื่อกลับมาปรากฏตัวในห้องน้ำแคบ ๆ อีกครั้ง เสิ่นซูหลี่ก็ดูสดใสมีชีวิตชีวา แววตาและหว่างคิ้วเผยความผ่อนคลายสบายใจ
นางเปิดประตูแล้วเดินกลับไปยังห้องส่วนตัวอย่างสบายอารมณ์
ฉู่จิ้งเสวียนยืนรออยู่เงียบ ๆ ที่ทางเดินด้านนอกห้องส่วนตัว สายตาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังทิศทางที่นางจากไป