เสิ่นซูหลี่ชะโงกหน้าออกมาจากข้างกายฉู่จิ้งเสวียน แล้วมองตามเสียงนั้นไป
เห็นจางซูเฟินยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางฝูงชนไม่ไกลนัก ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างนางก็ไม่ใช่ใครอื่น หากเป็นเย่หว่านหนิง ผู้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับเธออย่างยิ่ง
ทั้งย่าและหลานต่างก็มองเห็นเสิ่นซูหลี่ที่ยืนอยู่ข้างฉู่จิ้งเสวียนพร้อมกัน
ดวงตาขุ่นมัวเล็กน้อยของจางซูเฟินพลันเป็นประกายขึ้นมา เปี่ยมด้วยความยินดีและประหลาดใจ
ส่วนรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หว่านหนิงกลับแข็งค้างไปทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงและไม่พอใจที่ปิดบังไม่มิด แววตาของเธอคมกริบราวกับมีดที่ชุบน้ำแข็ง พุ่งแทงตรงเข้ามา
ฉู่จิ้งเสวียนก้าวยาว ๆ เข้าไปหา เขาพยักหน้าให้เย่หว่านหนิงอย่างสุภาพเป็นการทักทาย ก่อนจะหันไปหาจางซูเฟินด้วยท่าทีเคารพยิ่งกว่าเดิม
“ท่านจาง เดินทางมาเหนื่อยแล้ว ครั้งนี้คงต้องรบกวนท่านอีกตามเคย”
จางซูเฟินโบกมือ รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตา “ไม่เป็นไรหรอก แก่จนกระดูกเหลือแต่กองแล้ว ได้ขยับเขยื้อนบ้างก็ดี”
พูดจบ สายตาของนางก็ทอดผ่านฉู่จิ้งเสวียนไปหยุดอยู่ที่เสิ่นซูหลี่ แววตาจับจ้องอย่างสนใจใคร่รู้และขบขันอยู่หลายส่วน “สหายตัวน้อย แล้วก็เสี่ยวเสวียน พวกเธอสองคน…รู้จักกันหรือ?”
เสิ่นซูหลี่ยกมุมปากขึ้น ตอบอย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย “ค่ะ คุณย่าจาง พวกเราเพิ่งรู้จักกันบนรถไฟ”
ฉู่จิ้งเสวียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ สีหน้าปรากฏความประหลาดใจ “ท่านจาง ท่านรู้จักสหายเสิ่นด้วยหรือครับ?”
จางซูเฟินยิ้มพลางพยักหน้า “จ้ะ เคยเจอกันครั้งหนึ่งบนรถไฟ”
ฉู่จิ้งเสวียนเข้าใจในทันที จึงเป็นฝ่ายอธิบายขึ้น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง “ท่านจาง ท่านอาจยังไม่ทราบ หลานชายที่เพิ่งพ้นอันตรายของผม ได้สหายเสิ่นช่วยชีวิตเอาไว้ ถึงรอดมาได้ครับ”