หลังประตู อากาศราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ตามมาด้วยเสียงของจางซูเฟินที่สุขุม แต่แฝงความไม่พอใจอยู่หลายส่วน
“หว่านหนิง ห้ามพูดเหลวไหล! อะไรที่เรียกว่าเด็กสาวบ้านป่า? ฉันว่าเด็กคนนั้นจิตใจใสกระจ่าง ทำอะไรเด็ดขาด เป็นหยกดิบหายากชิ้นหนึ่ง เธอโตมาในถังน้ำผึ้ง สายตาที่ใช้ดูคนและตัดสินเรื่องราวยังห่างชั้นอีกมาก”
“หยกดิบหรือ? ฉันว่าเป็นตัวก่อเรื่องมากกว่า!” หญิงสาวแค่นเสียง น้ำเสียงดูแคลนยิ่งกว่าเดิม
ตอนจางซูเฟินเข้าไปรักษาเด็ก เย่หว่านหนิงก็ตามไปมองอยู่ห่าง ๆ ไม่ได้เข้าไปใกล้
“คุณไม่เห็นเหตุการณ์ตอนบ่ายหรือคะ ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางอย่างนั้นกลับถือมีดฆ่าหมู ไล่จนสามีภรรยาคู่นั้นตกใจคุกเข่าขอชีวิต! สายตานั่นเย็นเยียบราวกับชุบด้วยน้ำแข็ง ไหนจะดูเหมือนคนใจดีตรงไหน?”
“ถ้าเธอเป็นคนใจดีจริง ตอนบ่ายคงถูกพวกค้ามนุษย์สองคนนั้นจับกินทั้งเป็นไปแล้ว”
น้ำเสียงของจางซูเฟินเย็นลง “บ้านเมืองวุ่นวายต้องใช้กฎหมายเข้มงวด โรคร้ายต้องใช้ยาแรง รับมือกับสัตว์เดรัจฉานไร้มนุษยธรรมแบบนั้น ก็ต้องใช้วิธีเด็ดขาด หากเธอเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่เอาแต่ร้องไห้กระจองอแง ฉันกลับจะดูแคลนเธอเสียด้วยซ้ำ”
เย่หว่านหนิงเหมือนถูกขัดจนพูดไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้พึมพำอย่างไม่ยอมแพ้ “ยังไงฉันก็รู้สึกว่าเธอมีปัญหา… แล้วน้ำขวดที่เธอให้คุณ ใครจะรู้ว่าข้างในใส่อะไร คุณยังกล้ารับไว้อีกหรือคะ? ถ้าเป็นยาพิษฆ่าคนขึ้นมาจะทำยังไง?”
“หุบปาก!” คราวนี้จางซูเฟินโกรธจริง ๆ น้ำเสียงเข้มงวดขึ้นหลายระดับ “ฉันรักษาคนมาถึงเจ็ดสิบปี สะพานที่ฉันข้ามยังมากกว่าถนนที่เธอเดิน เป็นยาหรือเป็นพิษ ฉันย่อมมีวิจารณญาณของตัวเอง!”