หนิงจิงโหรวส่งยิ้มแปลกประหลาดให้เสิ่นซูหลี่ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัวสุดขีดในพริบตา
“อ๊า! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนที่เปี่ยมด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังฉีกความเงียบสงบของตำหนัก
ฝีมือการแสดงของหนิงจิงโหรวในวินาทีนั้นถึงขีดสุด ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลออยู่ในดวงตา ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ราวกับอีกไม่กี่วินาทีก็จะถูกผลักตกจากระเบียงสูง ชีวิตดับสิ้นลงตรงนั้น
“เสิ่นซูหลี่! คุณ...คุณบ้าไปแล้ว! คุณคิดจะฆ่าฉันจริง ๆ เหรอ!”
เสิ่นซูหลี่ชะงักไปกับท่าทางที่จู่ ๆ อีกฝ่ายก็แสดงออกมา ก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ แล้วรู้สึกขบขันอยู่ในใจ
แค่นี้เองเหรอ?
นี่น่ะหรือไม้ตายที่เธออั้นไว้อยู่ตั้งนาน?
เสิ่นซูหลี่มองการแสดงอันห่วยแตกของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ไม่เพียงไม่ดิ้นรนขัดขืน กลับออกแรงตามการดึงของอีกฝ่าย กดมือให้แนบแน่นยิ่งขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาและเย้ยหยัน
เธอก้มตัวลง แม้ในสายตาคนนอกจะดูเหมือนผู้ทำร้าย แต่ริมฝีปากกลับขยับเข้าไปใกล้หูของหนิงจิงโหรว แล้วหัวเราะเบา ๆ ด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเธอสองคนได้ยิน “ฝีมือการแสดงของคุณนี่ คงยังไม่ถึงขั้นได้แตะธรณีประตูคณะละครชั้นสามด้วยซ้ำ กรีดร้องให้ดังกว่านี้หน่อยสิ ไม่อย่างนั้น พี่เซี่ยเฉิงหยวนของคุณที่อยู่ไกลขนาดนั้นจะได้เห็นละครฉากใหญ่ของคุณได้ยังไง”
สิ้นเสียงพูด
เสิ่นซูหลี่ฉวยจังหวะออกแรง นิ้วเรียวยาวบีบลำคอของเธอ ราวกับอีกวินาทีเดียวก็จะบีบให้ขาดได้
รูม่านตาของหนิงจิงโหรวหดตัววูบ สีหน้าหวาดกลัวที่กำลังแสดงอยู่แข็งค้างไปทันที