แต่แววตาของเสิ่นซูหลี่กลับสงบนิ่งและเย็นเยียบ ราวกับเป็นคนนอกที่เฝ้ามองเรื่องราวทั้งหมด เธอนั่งลงบนเก้าอี้ประจำหัวโต๊ะอย่างไม่ทุกข์ร้อน กอดอกพลางมองเขาเงียบ ๆ รอดูว่าตัวเอกของละครฉากนี้จะตัดสินใจอย่างไร
ความเงียบนี้ถูกทำลายลงก่อนโดยหนิงจิงโหรว ผู้ร้อนใจอยากปักความผิดให้อีกฝ่าย
“กรี๊ด อย่าเข้ามานะ…!”
เธอสะดุ้งหดตัว ราวกับตกใจกลัวเมื่อเสิ่นซูหลี่ปรากฏตัว จากนั้นก็สะอื้นไห้พลางเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าและแตกพร่า
“พี่เซี่ยเฉิงหยวน…ฉันรู้…ในใจพี่มีสหายเสิ่น แต่เธอ…เธอจะใจร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร! ต่อหน้าพี่ยังคิดจะฆ่าฉัน…”
ยิ่งพูด น้ำเสียงของเธอก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและหวาดกลัวเป็นลำดับ รอยแผลที่ลำคอประกอบกับสีหน้าราวกับกำลังจะร้องไห้ ทำให้คำพูดของเธอน่าเชื่อถือเป็นพิเศษ
“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่คว้าฉันไว้ทัน…วันนี้ฉัน…ฉันคงตายอยู่ในมือเธอไปแล้ว…”
สิ้นเสียง เธอก็พุ่งเข้าหาเซี่ยเฉิงหยวนทันที ใช้สองแขนโอบคอเขาแน่น ซุกหน้าลงกับซอกคอของเขา แล้วปล่อยเสียงสะอื้นอย่างกดกลั้นและสิ้นหวัง
“ฮือ ๆ…พี่เซี่ยเฉิงหยวน สองครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่คบหากันมานาน เรายังเป็นเพื่อนที่เลี้ยงดูมาด้วยกันแต่เด็ก พี่กับเธอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานเอง พี่จะทนมองฉันถูกเธอฆ่าต่อหน้าต่อตาจริง ๆ เหรอ…ฮือ ๆ พี่จะอธิบายกับคนในสองครอบครัวของเราอย่างไร…ฮือ ๆ…”
คำพูดนี้ไม่เพียงกล่าวหา แต่ยังเป็นการข่มขู่ด้วย
ทุกถ้อยคำของเธอราวกับเชือกที่พันรัดมิตรภาพและแรงกดดันจากทั้งสองครอบครัว แล้วค่อย ๆ รัดแน่นเข้ากับเซี่ยเฉิงหยวน