เฟิงเถียจวินย่อตัวลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วงัดตัวล็อกของกระเป๋าใบหนึ่งออก
ทันทีที่ฝากระเป๋าถูกเปิดออก ทั้งตู้โดยสารก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตาย
ภายในกระเป๋าเดินทางใบมหึมาปรากฏร่างเด็กชายวัยสี่ห้าขวบขดตัวอยู่!
บนตัวเขามีเพียงเสื้อผ้าบาง ๆ ใบหน้าเล็กแดงก่ำเพราะอึดอัด ปากถูกอุดแน่นด้วยผ้าขาด ๆ มือเท้าถูกมัดด้วยเชือกป่าน ดวงตาปิดสนิท เขาหมดสติไปแล้ว
เพื่อป้องกันไม่ให้เขาขยับตัว ช่องว่างในกระเป๋ายังถูกยัดแน่นด้วยเสื้อผ้าเก่าสกปรกสารพัดชนิด
ไม่รู้ว่าใครส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดแทบขาดใจขึ้นมา เสียงนั้นจุดชนวนอารมณ์ของทุกคนในทันที
หลังจากทั้งตู้โดยสารเงียบสนิทราวกับป่าช้า ความโกรธเกรี้ยวก็ปะทุขึ้นอย่างถาโถม!
“พระเจ้า! นี่มันเด็กนี่นา!”
“เดรัจฉาน! เป็นเดรัจฉานกันจริง ๆ!”
“พวกค้ามนุษย์! สองคนนี้เป็นพวกค้ามนุษย์!”
ทันทีที่กระเป๋าถูกเปิด เสิ่นซูหลี่ก็รีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเธอไวกว่าใครทั้งหมด
เธอค่อย ๆ ดึงผ้าที่อุดปากเด็กออกอย่างระมัดระวัง แล้วรีบแก้เชือกที่มัดมือเท้าให้เขา ก่อนจะช่วยตำรวจขี่อุ้มเด็กออกมาจากกระเป๋า
“เร็วเข้า! มีหมอไหม!” เฟิงเถียจวินกอดเด็กที่ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองไว้ เหงื่อท่วมหน้าด้วยความร้อนใจ พลางตะโกนสุดเสียงออกไปข้างนอกว่า “ตู้โดยสารนี้มีหมอไหม! รีบมาช่วยดูเด็กหน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง!”
“ฉันไปหาเอง! ฉันจะไปประกาศที่ห้องกระจายเสียงเดี๋ยวนี้!”
เจ้าหน้าที่บริการรถไฟหลิวหน้าซีดเผือด ตะโกนเสียงดังแล้วหมุนตัววิ่งสุดฝีเท้าไปยังตู้โดยสารอื่น พลางตะโกนหาหมอตลอดทาง หวังจะช่วยยื้อโอกาสรอดให้เด็กน้อยผู้น่าสงสาร