รถเก๋งค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป ก่อนจะไปรวมกับกระแสรถบนถนน
จางซูเฟินดูเหมือนจะเหนื่อยล้าอยู่จริง ๆ ทันทีที่ขึ้นรถก็หลับตาพักสายตา ไม่พูดอะไรอีก
บรรยากาศในรถพลันเงียบสงัด ทุกคนต่างเงียบกันอย่างรู้ใจ แม้แต่เย่หว่านหนิงที่ปกติร่าเริงซุกซน ตอนนี้ก็ได้แต่เม้มปากอย่างจำใจ ไม่กล้าส่งเสียงรบกวนคุณย่า
เสิ่นซูหลี่กลับชอบความสงบ เธอเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง สำรวจทิวทัศน์ริมถนนของยุคสมัยนี้ด้วยความสนใจ
กำแพงอิฐสีเทา ต้นหยางที่เรียงรายเป็นระเบียบ บนถนนมีจักรยานเป็นขบวนยาว เสียงกระดิ่งใสกังวานดังขึ้นสลับกันไป
บางครั้งก็มีรถโดยสารคันใหญ่เทอะทะแล่นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกสิ่งล้วนแฝงด้วยความเรียบง่ายและมีชีวิตชีวาอันเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัยนี้
ไม่นาน รถเก๋งก็แล่นเข้าไปในเขตบ้านพักแห่งหนึ่ง
ถึงตระกูลฉู่แล้ว
ตระกูลฉู่อาศัยอยู่ในเขตบ้านพักของหน่วยงานราชการ มีบ้านสองชั้นหลังเล็กที่มีประตูรั้วและลานบ้านเป็นของตัวเอง ก่อด้วยอิฐแดง มุงหลังคากระเบื้องสีเขียว หน้าประตูยังมีสวนเล็ก ๆ ด้วย เมื่ออยู่ในละแวกนี้จึงนับว่าดูสง่างามโดดเด่นทีเดียว
แต่ในสายตาของเสิ่นซูหลี่ที่คุ้นเคยกับบ้านสไตล์ตะวันตกอันหรูหราของตนเอง ที่นี่ก็แค่พอใช้ได้เท่านั้น เทียบกับบ้านของเธอแล้วไม่อยู่ในระดับเดียวกันเลย
รถเก๋งเพิ่งจอดสนิทหน้าบ้านหลังเล็ก ประตูรถยังไม่ทันเปิด เงาร่างสามคนที่รออยู่ในลานบ้านก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ
คนที่เดินนำมาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าสุภาพอ่อนโยน แววตาและคิ้วคล้ายฉู่จิ้งเสวียนอยู่หลายส่วน เขาคือฉู่จัวหรัน บิดาของฉู่จิ้งเสวียน
ข้างกายเขามีสตรีท่าทางอ่อนโยนสุขุมยืนอยู่ นั่นคือหวังฮุยหรง ภรรยาของเขา ส่วนอีกด้านคือฉู่จั๋วเยว่ ลุงรองที่มีสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย