หลังส่งฉู่จิ้งเสวียนกลับไปแล้ว เสิ่นซูหลี่ปิดประตูห้อง กวาดตามองห้องชุดกว้างขวางหรูหราแห่งนี้ จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะ หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมา แจ้งเบอร์กับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ แล้วโทรไปยังหน่วยงานของหลี่ชิงเหอที่อยู่ไกลถึงเมืองเซี่ยงไฮ้
ทางโรงงานทอผ้าต้องไปตามตัวคน
เสิ่นซูหลี่รออยู่สิบห้านาที ก่อนจะโทรออกไปอีกครั้ง
ไม่นานก็มีคนรับสาย เสียงคุ้นเคยแต่แหบพร่าของหลี่ชิงเหอดังมาจากปลายสาย
“อาหลี่? เป็นเธอจริง ๆ เหรอ? เธอไปไหนมา?”
เสิ่นซูหลี่เอ่ยเสียงเบา “ชิงเหอ ฉันเอง ฉันออกจากไห่เฉิงแล้ว ตอนนี้อยู่เมืองหลวง รอจัดการธุระทางนี้เสร็จ ฉันจะไปอยู่ชนบทที่มณฑลมั่ว ถึงตอนนั้นฉันจะติดต่อเธออีกครั้ง”
พอหลี่ชิงเหอได้ยินเสียงเธอ ความกังวลที่เก็บสะสมมาตลอดสองวันก็ระเบิดออกมา น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนฟังแทบไม่เป็นคำ ทั้งยังเจือเสียงสะอื้นอย่างหนัก
“อาหลี่? ทำไมจู่ ๆ ถึงออกจากไห่เฉิงก่อนกำหนดล่ะ? ดึกมากเมื่อคืนก่อนเมื่อวาน เซี่ยเฉิงหยวนจู่ ๆ ก็วิ่งมาหาฉันเพื่อถามหาเธอ ฉันถึงได้รู้ว่าพวกเธอมีเรื่องขัดแย้งกัน!”
“พวกเราตามหาเธอทั้งวันทั้งคืนก็ยังไม่เจอ ทุกคนแทบจะร้อนใจจนเป็นบ้าแล้ว! ต่อให้เธอโกรธ ก็ไม่ควรออกไปไหนคนเดียวแบบนั้นสิ! เธอถึงกับแอบไปเมืองหลวงคนเดียวโดยไม่บอกสักคำ ถ้าเกิดเรื่องระหว่างทางขึ้นมาจะทำยังไง?”
หลี่ชิงเหอพูดไปพูดมาก็ร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา แทบอยากบินไปเมืองหลวงหาเธอเดี๋ยวนั้น
จู่ ๆ พอได้ยินชื่อเซี่ยเฉิงหยวน หัวใจของเสิ่นซูหลี่ก็เหมือนถูกเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงอย่างแรง ความเจ็บปวดพรั่งพรูแผ่ซ่านไปทั่วในพริบตา
แต่เมื่อนึกถึงแววตาลังเลของเขาในวันนั้น ความเจ็บปวดก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งก้อนใหญ่ ทำให้เธอไม่อาจให้อภัยเขาได้