จิตใจของลิงผอมพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ไม่สนใจความเป็นพี่น้องอีกต่อไป รีบตะโกนขึ้นว่า “ผมพูด! ผมพูด! พวกเรา... พวกเราทำร้ายผู้หญิงไปหลายคน... น่าจะ... น่าจะห้าหกคน! แต่ไม่ได้ฆ่าใครจริง ๆ นะ! จริง ๆ!”
ระหว่างพูด เขาก็มองคนอื่นอย่างหวาดกลัว กลัวว่าพวกนั้นจะให้คำตอบไม่ตรงกัน
เสิ่นซูหลี่หัวเราะเยาะ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
เธอไม่ถามอะไรต่อ แต่ยกมีดขึ้นฟันขาของทั้งสี่คน คนละหนึ่งครั้ง!
“กร๊อบ!”
“อ๊าก!”
ไอ้อ้วนนั่นเดิมทีก็ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตกใจจนขาสั่น ของเหลวเหม็นคาวสายหนึ่งก็ไหลเปียกชุ่มเป้ากางเกงในทันที
มันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว มือสั่นชี้ไปยังลิงผอมที่ตกใจจนสติหลุดอยู่ข้าง ๆ น้ำตาน้ำมูกไหลพราก ร้องเสียงแหลมว่า “เป็นมัน! เป็นมัน! คุณยายใหญ่ มันโกหก! มันไม่ได้ทำร้ายแค่ห้าหกคน ผมจำได้ว่าอย่างน้อยก็สิบห้าคน! ยังมี... ยังมีเด็กสาวอีกสองคน... ถูกมัน... ถูกมันเผลอทำจนตาย!”
“แกพูดบ้าอะไร!” ลิงผอมร้อนรนจนไม่สนใจความเจ็บปวด ชี้หน้าไอ้อ้วนแล้วด่ากลับ “เด็กสาวสองคนนั่นแกไม่ได้มีส่วนด้วยหรือไง!”
“แกนั่นแหละพูดบ้าอะไร! หญิงหม้ายหวั่งกับลูกสาวของหล่อน ไม่ใช่แกเป็นคนนำพวกเขาไปขายให้พวกค้ามนุษย์หรือไง! ส่วนคนขายบุหรี่ทางใต้สถานีรถไฟ แกปล้นเงินเขาจนเกลี้ยง แล้วยังผลักเขาตกลงจากชานชาลาอีก!”
“แก... แกก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน!” ชายอีกคนที่โดนมีดฟันขาเห็นท่าไม่ดี ก็รีบหันไปกล่าวหาไอ้อ้วนทันที “แกลืมไปแล้วหรือไง เมื่อสองปีก่อนที่ตลาดมืด แกทำให้ท้องนักศึกษาสาวคนนั้น เพื่อจะเบี้ยวเงิน ก็เลยเอาตัวหล่อนไปขายให้พวกเรือรันนอกกฎหมาย!”