หยางหวยเหลียนพยักหน้าเช่นกัน
“ใช่แล้วค่ะ ลุงฉางฝู ตอนนี้เขตจีนวุ่นวายไม่ปลอดภัย สิ่งสำคัญที่สุดคือคุณกลับมาอย่างปลอดภัย
ดูท่าอีกวันสองวันนี้คงเกิดเรื่องขึ้นแน่ พวกเราอยู่ในเขตเช่าต่างชาติอย่างสบายใจเถอะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ดีที่สุดคืออย่าออกจากบ้านเลย…”
ลุงฉางฝูรีบรับคำ “คุณนาย คุณหนูไม่ต้องห่วงครับ ผมเข้าใจแล้ว อยู่ในเขตเช่าต่างชาติปลอดภัยกว่า”
หวยถิงตัวน้อยถามอย่างสงสัย “พี่หวยเหลียน พวกพี่ทหารเก่งขนาดนั้น มาปราบคนไม่ดีเหรอครับ?”
หยางหวยเหลียนลูบศีรษะเขา น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความหนักใจ “ใช่จ้ะ พวกเขามาปกป้องพวกเรา”
ลุงฉางฝูถูฝ่ามือหยาบกร้าน น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย
“เป็นทหารที่ดีจริง ๆ ครับ… เป็นทหารของพวกเราเอง มาปกป้องพวกเรา! พอเห็นพวกเขาแล้ว ผมก็อดนึกถึงเจ้าลูกดื้อของผมที่ดึงดันจะไปเข้ากองทัพแดงไม่ได้…”
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของลุงฉางฝูก็แดงก่ำ
“แล้วก็… คุณเขยที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านของคุณหนูรอง… ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นทหารแบบนี้หรือเปล่า ตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแล้ว…”
คำพูดนั้นสะกิดใจทุกคนเข้าอย่างจัง แม่ถอนหายใจแผ่วเบา หวยหยางก็เงียบลง สายตาเลื่อนไปนอกหน้าต่าง แฝงความกังวลลึกซึ้ง
หวยถิงลูกพี่ลูกน้องยังไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงถามเสียงเบา “พี่เขยรองกับพี่ชายบ้านลุงฉางฝู จะได้ใส่เครื่องแบบทหารเท่ ๆ แบบนั้นไหมครับ?”
ป้าจางรีบดึงเขาไว้ “เด็กอย่างเรา อย่าถามอะไรส่งเดชสิ”
หยางหวยเหลียนหลุบตาลง ไม่พูดอะไร ความทรงจำบางส่วนที่กระจัดกระจายผุดขึ้นมาในหัว
เมื่อหลายปีก่อน ในจดหมายจากพ่อเคยกล่าวถึงคู่หมั้นของพี่รองที่หนีไปเป็นทหาร แต่ไม่คิดเลยว่าลูกชายคนเดียวของลุงฉางฝูก็ไปด้วย…