หยางหวยเหลียนหย่อนต้นฉบับลงตู้ไปรษณีย์ ในใจก็สงบลงเล็กน้อย ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เธอก็ได้ลองทำแล้ว
เธอรีบกลับไปโรงพยาบาลกวงฉือ แล้วพูดคุยรายละเอียดการเตรียมตัวก่อนผ่าตัดกับพยาบาลประจำจุดอีกครั้ง
จากนั้นก็ผ่าตัดถุงน้ำดีอย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาน้อยกว่าที่คาดไว้ 20 นาที
เมื่อเดินออกจากห้องผ่าตัด ลมหายใจของเธอยังคงสม่ำเสมอ หน้าผากมีเพียงเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมอยู่บาง ๆ ดวงตากระจ่างใส มองไม่เห็นความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
หัวหน้าพยาบาลแมรี่อยู่หน้าประตูพอดี พอเห็นเธอออกมา ก็อดพลิกดูทะเบียนผ่าตัดในมือไม่ได้ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาประหลาดใจอยู่สองครั้ง
ตอนแรกเธอคิดว่าหมอหยางวัยสาวคนนี้เก่งแค่ทฤษฎี ไม่คิดว่าฝีมือจะช่ำชองถึงเพียงนี้ด้วย
“หัวหน้าพยาบาลแมรี่คะ? เตรียมเคสต่อไปเรียบร้อยหรือยังคะ?” หยางหวยเหลียนถามพลางถอดหน้ากาก
“ยังเลย” แมรี่ตอบตามสัญชาตญาณ ก่อนจะลังเลขึ้นมาเล็กน้อย “หมอหยาง คุณไม่พักสักหน่อยเหรอคะ?”
“ไม่ต้องค่ะ” หยางหวยเหลียนยิ้ม น้ำเสียงสบาย ๆ “แค่ผ่าตัดเล็กเองค่ะ”
แมรี่มองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป มือที่ถือทะเบียนผ่าตัดสั่นน้อย ๆ
ผ่าตัดเล็ก...เล็กเหรอ?
ทั้งกำลัง...ทั้งเรี่ยวแรง...เธอยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?
เธอทำงานในโรงพยาบาลมาสิบกว่าปี เคยเห็นมือผ่าตัดชั้นยอดอย่างผู้อำนวยการดูแรนด์ และเคยดูแลหมอหนุ่มสาวมานับไม่ถ้วน
แต่คนที่ผ่าตัดหนักต่อเนื่องอย่างหยางหวยเหลียน แล้วยังดูมีชีวิตชีวา ราวกับเพิ่งเดินเล่นมาแบบนี้ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ