เลิกงานแล้ว ฝูสุยก็รีบเก็บข้าวของออกจากโรงพยาบาลกลับหอพักทันที
เธอมีของไม่มาก ใช้เวลาเก็บเพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จ จากนั้นจึงหิ้วสัมภาระเตรียมออกไป
เธอยังไม่ทันเปิดประตู ก็ได้ยินเสียงเคาะดังขึ้น
“เสี่ยวสุย เลิกงานหรือยัง? ไปเดินเล่นด้วยกันไหม เธอมาอยู่ตั้งนานแล้ว ยังไม่เคยออกไปเดินเล่นเลยนะ”
เป็นจางฉิน
ฝูสุยไม่ตอบ เธอเพียงปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทาง แล้วรัดสายกระเป๋าเป้ด้านหลังให้แน่น
จางฉินที่อยู่นอกประตูเรียกอีกครั้ง
วินาทีถัดมา เสียงกุญแจเสียบเข้าแม่กุญแจก็ดังขึ้น ฝูสุยรีบถอยไปที่ระเบียง
เชือกไพ่จิตวิญญาณเส้นหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้อง ตรงเข้าใส่ฝูสุย
ฝูสุยเรียกกระบี่ปัญญาออกมา ฟันฉับเดียวตัดเชือกขาด แล้วปีนข้ามระเบียงกระโดดออกไปโดยไม่ลังเล
“บ้าเอ๊ย หนีไปแล้ว! หน่วยสอง สกัดเธอไว้!”
ทันทีที่ฝูสุยลงถึงพื้น คนรอบด้านก็กรูกันเข้ามาล้อมเธอ
ทักษะไพ่จิตวิญญาณของคนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นสายพันธนาการ
ฝูสุยมองผู้เรียกไพ่ที่ปิดทางอยู่รอบตัว พลางครุ่นคิด ก่อนพุ่งเข้าโจมตีผู้เรียกไพ่ที่อ่อนแอที่สุด ตั้งใจจะฝ่าวงล้อมออกไปทางนั้น
โชคดีที่ตอนกรอกข้อมูลเข้าทำงาน เธอกรอกข้อมูลไพ่จิตวิญญาณเป็นเรื่องโกหก คนพวกนี้จึงไม่รู้ภูมิหลังที่แท้จริงของเธอ
ผู้เรียกไพ่ที่ส่งมาก็ล้วนเป็นระดับเริ่มต้น มีเพียงผู้เรียกไพ่ระดับกลางคนเดียวที่เป็นหัวหน้าทีม
“เธอมีไพ่จิตวิญญาณสายโจมตี ไม่ต้องออมมือ ขอแค่ไม่ฆ่าให้ตายก็พอ” หัวหน้าทีมเอ่ย
คนที่อยู่หน้าสุดพุ่งเข้าโจมตีฝูสุยก่อน
“ระเบียบ หยุดเวลา ณ ที่แห่งนี้”
การโจมตีทั้งหมดหยุดค้างกลางอากาศ ฝูสุยเหลือบมองไปทางโรงพยาบาล แล้วรีบหนีไปอีกทาง
หลังเงาร่างของเธอลับไป ซูอวี้ก็เดินออกมาจากมุมมืด โดยมีพี่ซุนตามมาข้างกาย
“ผู้อำนวยการ ปล่อยเธอหนีไปแบบนี้เลยเหรอครับ?”
ซูอวี้ยกยิ้มอย่างมั่นใจว่าจะสมหวัง เธองอนิ้วชี้เข้าหานิ้วโป้งจนเล็บทั้งสองแตะกัน แล้วดีดเบา ๆ “หนีไม่พ้นหรอก”