คราวนี้ถึงตาซ่งอวิ๋นเฟยที่ต้องตื่นตระหนก ทำไมถึงข้ามภพมาในช่วงเวลาคับขันแบบนี้!
ถ้าเธอปฏิเสธ บุคลิกเดิมที่สร้างไว้จะไม่พังทลายหรือ? ฉู่จิ้นหานจะยิ่งสงสัยในเจตนาของเธอหรือเปล่า?
ถ้าไม่ปฏิเสธ วันนี้บังคับให้เขานอนด้วย ก็ยังหนีไม่พ้นจุดจบตายอนาถอยู่ดี
สมองของซ่งอวิ๋นเฟยหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง ข้าวกล่องถูกเขี่ยจนเห็นก้นกล่องแล้ว เธอยังคงนั่งอืดอาดอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก
ตอนนั้นเอง ฉู่จิ้นหานก็เอ่ยปากขึ้นว่า "กินเสร็จแล้วก็รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า"
น้ำเสียงของเขายังคงไร้อารมณ์ความรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ คาดว่าในใจคงแทบจะอ้วกออกมาแล้ว?
ซ่งอวิ๋นเฟยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บกล่องข้าวให้เรียบร้อยแล้วโยนลงถังขยะ
การกระทำนี้ทำให้ฉู่จิ้นหานชำเลืองมองอีกสองตา
ปกติเธอกินเสร็จก็ทิ้งไว้บนโต๊ะไม่ยอมเก็บ ไม่ว่าจะทำกับข้าวเองหรือสั่งเดลิเวอรี กินที่ไหนทิ้งที่นั่น
แต่นั่นก็แค่มองปราดเดียว
ฉู่จิ้นหานไม่มีความรู้สึกดีๆ กับผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด
ทุกสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ ล้วนมาจากคำพูดของซ่งอวิ๋นเฟยที่บอกว่าส่งเสียให้เขาเรียนต่อเมืองนอก เกิดจากความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบในใจล้วนๆ
ทุกวันกลับมาเห็นบ้านสกปรกรกรุงรังขนาดนี้ ยิ่งทำให้ซ่งอวิ๋นเฟยดูสกปรกมอมแมมไปด้วย เขาจะมีอารมณ์นอนกับเธอได้ยังไง?
ซ่งอวิ๋นเฟยลุกขึ้นยืน กระแอมเบาๆ "ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"
เธอหาชุดนอนของตัวเอง ก็เพิ่งพบว่าชุดนอนมันใส่อยู่บนตัวเธอนี่เอง
ตอนนี้เป็นหน้าร้อน ในบ้านไม่มีแอร์ พัดลมตัวเดียวที่เป่าได้ทุกวัน
ไม่รู้ว่ากี่วันแล้วที่ไม่ได้อาบน้ำ ตัวเหม็นเปรี้ยวจริงๆ
เจ้าของร่างเดิมถูกฉู่จิ้นหานปรนนิบัติจนขี้เกียจได้ขนาดนี้
พูดตามตรง ตอนนี้ซ่งอวิ๋นเฟยค่อนข้างทึ่งในสภาพจิตใจของฉู่จิ้นหาน แบบนี้เขายังทำให้เจ้าของร่างเดิมท้องได้อีก?
ยังยอมสละนางเอกเพื่อเธอได้อีก ต้องบอกว่าศรัทธาแรงกล้าชนิดนี้น่าทึ่งจริงๆ
ถ้าไม่ฟื้นความทรงจำล่ะก็ อาจเป็นไปได้ว่าเขาจะรับผิดชอบไปจนถึงที่สุด
ไม่มีชุดนอนชุดที่สอง ซ่งอวิ๋นเฟยทำได้แค่หยิบกระโปรงตัวหนึ่งมาใช้เป็นชุดนอน
มาถึงห้องน้ำ ตรงนี้ก็ถูกฉู่จิ้นหานทำความสะอาดเอี่ยมอ่อง คราบน้ำบนกระจกก็ถูกเช็ดจนใส
ซ่งอวิ๋นเฟยมองคนในกระจก ที่จริงเจ้าของร่างเดิมก็สวยใช้ได้
หน้าเล็กขนาดฝ่ามือ ผิวขาวสะอาด ผมยาวดัดลอนอ่อนๆ ตาโต จมูกโด่งรั้น ปากเล็กสีเชอร์รี
เป็นความงามแบบสาวน้อยน่ารักสะคราญใจ ไม่ได้สะดุดตาอะไรมาก แต่ดูมีเสน่ห์แบบรักแรกพบ
ที่สำคัญคือคล้ายกับหน้าตาเดิมของซ่งอวิ๋นเฟยถึงเจ็ดส่วน
เหมือนซ่งอวิ๋นเฟยตอนอยู่มัธยมปลาย
เตี้ยกว่าเธอนิดหน่อย ความสูงประมาณนี้ น่าจะราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร
ซ่งอวิ๋นเฟยตบแก้มตัวเองเบาๆ ไล่ความคิดยุ่งเหยิงในหัวออกไป
รีบอาบน้ำเสร็จ ซักชุดนอนไปด้วยเลย
ออกมาแล้วพบว่าฉู่จิ้นหานยังไม่นอน ยังคงนั่งไถมือถืออยู่บนหัวเตียง
หางตาเหลือบมอง ดูเหมือนเขากำลังดูหุ้นอยู่
ซ่งอวิ๋นเฟยเก็บสายตากลับมา แขวนชุดนอนไว้ แล้วมานั่งบนเตียง
ฉู่จิ้นหานก็เก็บมือถือแล้ว ทั้งสองนั่งเงียบไร้คำพูดอยู่ริมเตียง
ซ่งอวิ๋นเฟยลูบจมูกตัวเอง แล้วปีนขึ้นเตียงก่อน พลิกตัวหันหลังให้เขา
"ง่วงจะตายแล้ว ฉันนอนก่อนนะ"
ฉู่จิ้นหานชะงักไป หันมามองแผ่นหลังด้านในเตียง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เขาปิดไฟ แล้วนอนลงข้างๆ ซ่งอวิ๋นเฟย
ซ่งอวิ๋นเฟยก็ง่วงจริงๆ ด้วย อาจเป็นเพราะอดอาหารมาสองวัน เลยง่วง
รู้ว่าผู้ชายมานอนอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะอย่างน้อยเธอก็รู้ดีที่สุด ว่าฉู่จิ้นหานรังเกียจเธอแค่ไหนในใจ
ตอนที่เธอกำลังจะหลับอย่างสบายใจอยู่นั้น มือข้างหนึ่งก็วางลงบนตัวเธอ
ร่างของซ่งอวิ๋นเฟยแข็งทื่อ
มือนั้นหยุดอยู่บนอกเธอสองวินาที ดูเหมือนจะรู้ว่าเธอใส่เสื้อชั้นในอยู่ เลยชะงักไปสักพัก
แต่มันก็เลื่อนลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว
ตอนที่มันเลิกกระโปรงขึ้นมา ซ่งอวิ๋นเฟยก็รีบพลิกตัวกลับมาเป็นท่านอนหงาย แล้วกดมือเขาไว้
เธอพูดตะกุกตะกัก "นี่ นะ นี่นายจะเอาจริงเหรอ?!"
มือนั้นหยุดนิ่งบนขาเธอไม่เคลื่อนไหว
ในความมืด บนเตียงเงียบจนได้ยินเพียงเสียงหายใจของทั้งสอง และเสียงพัดลมที่หมุนพึ่บๆ
ครู่ต่อมา ข้างหูก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม "ไม่ใช่ที่นายขอไว้หรือไง? ถ้าไม่เอาใจเธอคืนนี้ พรุ่งนี้กลัวเธอจะผูกคอตาย"
พูดจบ มือก็เคลื่อนไหวต่อ
"ฉัน..."
ซ่งอวิ๋นเฟยยังอยากพูดอะไรอีก แต่ทันใดนั้นตัวก็หนักขึ้น ผู้ชายพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทันที
สมองของซ่งอวิ๋นเฟยอื้ออึง หัวใจเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิม
เธอเป็นสาวโสดมาตั้งแต่เกิด ยังไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายแบบนี้มาก่อน
ยิ่งกว่านั้นเพิ่งข้ามภพมา ผู้ชายคนนี้สำหรับเธอแล้ว เป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง
ผู้ชายไม่ได้จูบเธอ ซุกหน้าอยู่ข้างลำคอ ลมหายใจร้อนผ่าวกระทบลงบนผิวหนัง ทำให้ซ่งอวิ๋นเฟยรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย จนหายใจถี่เร็วขึ้น
ดูเหมือนเขาจะพุ่งเข้าประเด็นเลย ตอนที่ใกล้จะเลยเถิด ด้วยความตื่นเต้น ซ่งอวิ๋นเฟยก็ผลักออกไปเต็มแรง
วินาทีต่อมา ได้ยินเสียงครางฮึ และเสียงของหนักกระแทกลงพื้น
ซ่งอวิ๋นเฟยไม่สนใจอะไรมาก รีบดึงกางเกงขึ้นอย่างลนลาน ถึงได้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหน่อย
เธอลุกขึ้นนั่ง คลำหาสวิตช์ไฟบนหัวเตียงเปิดไฟ เห็นผู้ชายลุกขึ้นจากพื้นพอดี
ผมปรกยุ่งเหยิงลงมาที่หน้าผาก เขามองซ่งอวิ๋นเฟยด้วยแววตาไม่เข้าใจ
ภายใต้แสงไฟ ซ่งอวิ๋นเฟยหน้าแดงซ่าน ผมก็ยุ่ง ซิปกระโปรงถูกเขาดึงรูดลง เผยให้เห็นไหล่เนียนเกลี้ยงเกลา ผมดำสยายลงบนบ่า
บางทีอาจร้อนเกินไป หน้าผากกับลำคอของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมสองสามเส้นถูกเหงื่อเปียกชื้น แนบติดอยู่บนซอกคอ
มองเผินๆ แล้ว ตอนนี้ท่าทางของเธอชวนให้หลงใหล
เธอปิดอกเสื้อไว้ ถามอย่างระมัดระวัง "นาย... ไม่เป็นไรนะ?"
ฉู่จิ้นหานขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ "นี่เธอจะเล่นตลกอะไรอีก?"
ซ่งอวิ๋นเฟยรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ด้วยไหวพริบชั่วขณะ เธอเลียนแบบน้ำเสียงของเจ้าของเดิม พูดอย่างมีเหตุผลว่า "ฉันก็แค่นอนคนเดียวแล้วกลัวนิดหน่อย ให้มานอนเป็นเพื่อน ไม่ได้ให้มานอนกับฉันสักหน่อย!"
"ตอนนี้นายไม่มีอะไรสักอย่าง ทั้งบ้านทั้งรถก็ไม่มี ถ้าเผลอท้องขึ้นมา จะเอาอะไรมาเลี้ยง? ให้มันมาอยู่เบียดกันในห้องเช่าโทรมๆ นี่กับพวกเราหรือ?"