“ช่างมัน ลองดูก็รู้แล้วกัน อย่างเลวร้ายที่สุดก็แค่กวาดล้างปีศาจทั่วแคว้นชิงโจวให้สิ้นซาก”
หลินฉางชิงใช้นิ้วโป้งดันด้ามกระบี่ กระบี่ชิงเฟิงถูกชักออกจากฝักด้วยเสียงดังชัดเจน
“ไป”
กระบี่ชิงเฟิงหยุดลอยอยู่กลางอากาศ ตัวกระบี่ส่งเสียงฮัมเบา ๆ
ชั่วพริบตาต่อมา
ตูม!
กระบี่ชิงเฟิงกลายเป็นลำแสงสีฟ้าพุ่งทะยานฟ้าจากไป!
ความเร็วรวดเร็วถึงขีดสุด ทิ้งร่องรอยยาวเหยียดไว้บนท้องฟ้า
เสียงระเบิดดังสนั่น เมฆถูกแยกออกเป็นสองซีก
กระบี่บินทะยานข้ามฟ้ากว้างลากแสงกระบี่สีฟ้า ดั่งมังกรท่องนภา ไอกระบี่อันทรงพลังแผ่กระจายออกโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
ห้าสิบลี้ออกไป
กลางทัพปีศาจ
ปีศาจขั้นหกตัวหนึ่งสูงสามจ้าง ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำกำลังเงยหน้าหัวเราะลั่นฟ้า
ใต้เท้ามันคือซากศพกองพะเนิน ทั้งทหารและปีศาจ
เบื้องหน้าออกไปหลายร้อยจ้าง กองทัพมนุษย์กำลังยื้อต้านอย่างยากลำบาก
ผู้นำคือโจวเจิ้ง ผู้บัญชาการสาขาแคว้นชิงโจวแห่งสำนักปราบปีศาจ นักสู้ขั้นหกขั้นต้น
ร่างของเขาโชกเลือด ดาบยาวในมือบิ่นเป็นหลายรอย
เขาพยายามหลายครั้งจะบุกเข้าไปสังหารปีศาจขั้นหกตัวนั้น แต่ถูกทัพปีศาจที่หลั่งไหลเหมือนกระแสน้ำขวางไว้
“ฮ่าๆๆ! มนุษย์! มีแค่นี้เองหรือ?”
ปีศาจขั้นหกยืนอยู่บนที่สูง กอดอกด้วยท่าทางเย้ยหยัน
โจวเจิ้งกัดฟันแน่น ดาบเดียวผ่าปีศาจสามตัว อกรุนแรงกระเพื่อมขึ้นลง
ปีศาจขั้นหกตัวนี้เจ้าเล่ห์เกินไป
หลบอยู่หลังทัพปีศาจตลอด ไม่ยอมประมือกับเขาโดยตรงเลย
แค่เหล่าปีศาจที่ฆ่าไม่หมด ก็ทำให้เขาเหนื่อยล้าหมดแรงแล้ว
ปีศาจขั้นหกเลียริมฝีปาก แววตาฉายแววกระหายเลือด “เป็นไง โกรธมากสินะ? ได้ยินว่าในอำเภอนั่นมีชาวบ้านมนุษย์อยู่หลายหมื่นคนนะ? ฮิๆๆ......”
“ข้าจะจับพวกมันทีละ......”
พูดไม่ทันจบ
ปีศาจขั้นหกก็ชะงักแข็งทื่อ
กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวที่เกินจะบรรยายส่งมาจากแดนไกลล็อกเป้าหมายมันเอาไว้ กลิ่นอายนั่นทำให้เกล็ดทั้งตัวของมันตั้งชัน!
มันสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวจากส่วนลึกของวิญญาณ!
จากนั้นมันก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าทิศตะวันตกอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้ากำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
เร็วจนมันไม่มีทางตอบโต้ได้ทัน!
“นั่น......อะไร——”
ตูม!!!
ลำแสงสีฟ้าพุ่งลงมาจากฟ้า ทะลุผ่านอกของมันตรง ๆ
ร่างของปีศาจขั้นหกแข็งค้างในพริบตา
มันก้มมองรูโหว่ขนาดใหญ่ที่หน้าอก ในตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
จากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
กระบี่ชิงเฟิงไม่ลดแรงทะยาน เสียบลงพื้นตรง ๆ
“ตูม!”
ด้วยจุดปะทะเป็นศูนย์กลาง ไอกระบี่อันรุนแรงพัดกระหน่ำไปทั่วทุกทิศ
คลื่นกระแทกสีฟ้าวงกลมแผ่กระจายออกรูปโค้ง เหล่าปีศาจโดยรอบล้มระเนงระนาดเป็นวงกว้าง
ทุกที่ที่ไอกระบี่พัดผ่าน ร่างปีศาจถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยตรง
น่าประหลาด
ทหารมนุษย์เหล่านั้นยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างชัดเจน
ไอกระบี่กวาดผ่านร่างพวกเขา แต่กลับเหมือนสายลมอ่อนโยน ไม่บาดเจ็บแม้แต่เส้นผม
การควบคุมพลังถึงขั้นสูงสุด ไม่รั่วไหลแม้แต่น้อย
สนามรบปรากฏพื้นที่ว่างเปล่าขนาดมหึมา
ด้วยกระบี่ชิงเฟิงเป็นศูนย์กลาง รัศมีหลายร้อยจ้าง ปีศาจทั้งหมดตายเรียบ
เหลือเพียงกระบี่ยาวสีฟ้าเสียบคาอยู่บนพื้น ตัวกระบี่ยังสั่นไหวเล็กน้อย
ทัพปีศาจทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหลในพริบตา เหล่าปีศาจร้องคำรามด้วยความหวาดกลัว วิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
“นี่มัน......”
โจวเจิ้งตะลึงค้าง
เขาถือดาบยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาเบิกกว้างโพลง
ทหารรอบข้างก็เช่นเดียวกัน
จนกระทั่งแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวกวาดผ่านพวกเขาไป โจวเจิ้งถึงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
เขาสัมผัสได้ถึงไอหลงเหลือของกลิ่นอายนั่น ใจสั่นสะท้าน
แรงกดดันนี่......
เหนือกว่าปรมาจารย์ขั้นเจ็ด เหนือกว่าปรมาจารย์ขั้นแปด!
เขาครั้งหนึ่งตอนไปรายงานที่เมืองหลวง เคยมีโอกาสเห็นอู่เซิ่งขั้นเก้าจากแดนไกล
ความรู้สึกที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้านนั่น เหมือนกับตรงหน้าไม่มีผิด!
แถมยังแข็งแกร่งกว่า!
โจวเจิ้งตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด
เขาคว้าไหล่รองแม่ทัพข้าง ๆ อย่างแรง เสียงเปลี่ยนไป
“มีเพียงอู่เซิ่งเท่านั้นที่จะควบคุมพลังได้ถึงขั้นนี้! สังหารปีศาจแต่ไม่ทำอันตรายพวกเราแม้แต่น้อย!”
ทหารรอบ ๆ ก็เข้าใจในที่สุด
จริงด้วย!
ไอกระบี่นั่นกวาดผ่านพวกเขาอย่างชัดเจน แต่พวกเขากลับไม่บาดเจ็บเลย
การควบคุมพลังเช่นนี้ มีเพียงอู่เซิ่งในตำนานผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทวีปเท่านั้นที่ทำได้!
โจวเจิ้งสูดลมหายใจลึก หันร่างไปทางที่กระบี่ชิงเฟิงบินมา โค้งเอวคารวะลึกหนึ่งครั้ง
เสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น
“โจวเจิ้ง ผู้บัญชาการสาขาแคว้นชิงโจว คารวะผู้อาวุโสที่ช่วยเหลือ!”
“ผู้อาวุโสดาบเดียวสังหารหัวหน้าปีศาจ ช่วยชีวิตนายทหารสำนักปราบปีศาจหลายร้อยนาย! บุญคุณใหญ่หลวง สำนักปราบปีศาจทั้งบนล่างไม่มีวันลืม!”
เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบ
ทหารสำนักปราบปีศาจทั้งหมดพร้อมใจกันแสดงความเคารพไปทางทิศตะวันตก สีหน้าเคารพนบนอบถึงขีดสุด
กระบี่ชิงเฟิงที่ปักอยู่กลางสนามรบสั่นไหวเบา ๆ
จากนั้นก็ดึงตัวออกจากพื้นด้วยตัวเอง หมุนกลับกลายเป็นลำแสงสีฟ้า บินกลับไปทางเดิม
ชั่วพริบตาก็หายวับไปบนฟ้า
เหลือเพียงรอยกระบี่สีฟ้าที่ไม่จางหายเป็นเวลานาน พาดผ่านฟ้ากว้าง
โจวเจิ้งส่งสายตามองลำแสงนั่นจากไป ใจไม่สงบอยู่นาน
เขาสูดลมหายใจลึก หันกลับเผชิญทัพปีศาจที่เหลือ สายตาเจตนาฆ่าพลุ่งพล่าน
“พี่น้อง!”
“ผู้อาวุโสอู่เซิ่งช่วยเราจัดการตัวร้ายกาจที่สุดไปแล้ว! เศษสวะที่เหลือไม่ให้เหลือสักตัว!”
“ฆ่า!”
ขวัญกำลังใจทหารสำนักปราบปีศาจพลุ่งพล่าน ตะโกนเสียงดังคำรามพุ่งเข้าใส่กองทัพปีศาจมารที่แตกพ่าย
ตอนที่กระบี่ชิงเฟิงบินจากไป โจวเจิ้งมองทางที่แสงกระบี่หายไปอีกครั้ง
ทางนั้น......คืออำเภอชิงสือ
ใจเขาสะท้าน
อำเภอชิงสือไม่ได้ถูกปิดล้อมอยู่หรือ?
หรือว่า ผู้อาวุโสอู่เซิ่งท่านนี้ตั้งใจรีบไปอำเภอชิงสือเพื่อคลายวงล้อม?
เขาสั่งรองแม่ทัพข้าง ๆ ทันที: “อำเภอชิงสือถูกปีศาจปิดล้อม พวกเราสังหารทางนี้เสร็จแล้วรีบไปสนับสนุนทันที!”
รองแม่ทัพพยักหน้าหนักแน่น: “รับบัญชา!”
พวกเขายังไม่รู้ ทัพปีศาจที่อำเภอชิงสือ ตั้งแต่ความคิดเดียวของอู่เซิ่งท่านนั้นก็กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
กระบี่ชิงเฟิงทะลวงฟ้ากลับมา ตัวกระบี่หมุนเวียนแสงสีฟ้า ไม่เปื้อนเลือดแม้แต่หยด
มันบินกลับมาหาหลินฉางชิง กลับเข้าเก็บฝักโดยอัตโนมัติ
เคร้ง!
เสียงเข้าฝักอันไพเราะดังขึ้น
ทุกคนบนกำแพงเมืองตะลึงงัน แม่ทัพที่เพิ่งยืนขึ้นขาก็อ่อนลงอีก
สวรรค์......ท่านเสิ่งจุนผู้นี้เมื่อครู่นี้ทำอะไรลงไป?
เขาโยนกระบี่ออกไป แล้วกระบี่ก็บินกลับมาเอง หรือว่าจะตามไปสังหารปีศาจที่หนีรอดไป?
หลินฉางชิงไม่สนใจความตกตะลึงของทุกคน เพราะในหัวตอนนี้เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
[“ติ๊ง! ภารกิจสุ่มสำเร็จ: สังหารตัวการที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังการล้อมเมืองของปีศาจครั้งนี้ (1/1)”]
[“ได้รับ: คัมภีร์เทียนเซิ่งเสวียนกงขั้นเก้าชั้นยอดบรรลุสมบูรณ์!”]
[“คัมภีร์เทียนเซิ่งเสวียนกง: มีรากฐานจากพลังแห่งความถูกต้องของฟ้าดิน ผู้ฝึกฝนนำพลังแห่งฟ้าดินเข้าสู่ร่าง เมื่อคัมภีร์ทำงานสามารถใช้ปราณฟ้าดินชำระล้างร่างเนื้อ กระดูกเอ็นและอวัยวะภายในราวผ่านการตีหลอมนับพันครั้ง ร่างกายและพลังภายในบรรลุถึงขีดสูงสุด”]
[“เจ้าบ้านต้องการรับทันทีหรือไม่?”]
“รับ”
หลินฉางชิงตอบในใจ
ความทรงจำของคัมภีร์หลั่งไหลเข้าสู่สมอง หลอมรวมเข้าสู่ทุกส่วนของร่าง
ปราณฟ้าดินล้อมรอบเขาโดยอัตโนมัติ ไหลเวียนในเส้นลมปราณราวแม่น้ำ ทุกการเคลื่อนไหวมีพลังที่แข็งแกร่งขึ้น