สิ้นเสียง หลินฉางชิงยกมือขวาขึ้น
ทันทีที่เตรียมลงมือสังหารปีศาจทั้งหมด เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
["ติ๊ง! ภารกิจสุ่มเริ่ม: กวาดล้างปีศาจทั้งหมดที่ล้อมอำเภอชิงสือ (0/1) รางวัล: กระบี่ชิงเฟิงขั้นเก้าชั้นยอด และคัมภีร์กระบี่ชิงเหลียนขั้นเก้าชั้นยอด บรรลุสมบูรณ์"]
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินฉางชิงเบ่งบานยิ่งกว่าเดิม
ภารกิจสุ่มก็มาเร็วถึงเพียงนี้?
แล้วรางวัลยังเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ขั้นเก้าที่เทียบเท่าขอบเขตสูงสุดของอู่เซิ่ง!
มาถูกเวลาพอดิบพอดี
"เช่นนั้นก็...... จัดการให้หมดทีเดียวเถอะ"
การรับรู้ทรงพลังของหลินฉางชิงแผ่ขยายในพริบตา ครอบคลุมทั่วบริเวณอำเภอชิงสือ
ตำแหน่ง กลิ่นอาย ลำดับขั้นของปีศาจแต่ละตัว ล้วนปรากฏในหัวอย่างชัดเจน
ทันใดนั้น
พลานุภาพกดดันมหาศาลระเบิดออกจากร่างเขา แผ่ซ่านไปทุกทิศทาง!
ทุกที่ที่ผ่านไป ปีศาจพลันดับสิ้นในพริบตา!
เหล่าทหารบนกำแพงเห็นภาพที่ยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต
ปีศาจที่กำลังไต่อยู่บนกำแพง จากกรงเล็บแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีทีละนิ้ว!
กองทัพปีศาจใต้กำแพงก็มีชะตากรรมเดียวกัน
พลังน่าสะพรึงนั้นกวาดผ่าน ปีศาจนับไม่ถ้วนแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับแผ่นกระดาษ แม้แต่เสียงร้องโหยหวนสุดท้ายก็ยังไม่ทันได้เปล่ง
"อู่... อู่เซิ่ง..."
ปีศาจขั้นห้าตัวหนึ่งหันกายหมายจะหนี เพิ่งก้าวขาออกไปหนึ่งก้าว ร่างกายทั้งร่างก็กลายเป็นผุยผง
ปีศาจเหล่านี้แม้ตายไปก็คิดไม่ถึง
ว่าในอำเภอชิงสือเล็ก ๆ จะมีอู่เซิ่งขั้นเก้านั่งเป็นหลัก
เพียงสามลมหายใจ
กองทัพปีศาจนับหมื่นนอกเมืองถูกกวาดล้างสิ้นซาก!
บนกำแพงพลันเงียบสงบลงถนัดใจ อาวุธในมือคนบางคนหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง
แต่ไม่มีใครหยิบ
ทุกคนตะลึงงันมองร่างนั้นที่ลอยอยู่กลางอากาศเบื้องบน
เกราะชำรุดทรุดโทรมโบกสะบัดในสายลมเสียงดังสนั่น แต่ยามนี้ไม่มีใครคิดว่ามันน่าขัน
ร่างนั้นอาบไล้ด้วยแสงสีม่วงทอง อาภรณ์พลิ้วไหว เกล้าผมดำปลิวสะบัด
ปรากฏการณ์ฟ้าดินสีม่วงทองหมุนวนเชื่องช้าเหนือศีรษะ ฟ้าดินพลันแปรเปลี่ยน
ทั่วร่างแผ่พลานุภาพกดดันของอู่เซิ่งจนหายใจไม่ออก จนไม่กล้าแม้แต่จะแหงนหน้าสบตา
ประหนึ่งเซียนลงสู่โลกหล้า สง่างามเกินผู้ใดอาจล่วงล้ำ
"ท่าน... ท่านอู่เซิ่ง..."
ไม่รู้ว่าใครเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงสั่นเครือ
เป็นความสั่นสะท้านด้วยความยำเกรง
แม่ทัพรักษาเมืองเงยหน้าตะลึง ริมฝีปากสั่นระรัว
เขาเห็นอะไร?
เพียงลงมือครั้งเดียวก็ลบกองทัพปีศาจนับหมื่นหายวับ!
นี่คือผู้ฝึกตนขั้นเก้าหรือ? นี่คือพลังที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดินใหญ่หรือ?
และในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวหลินฉางชิง
["ติ๊ง! ภารกิจสุ่มสำเร็จ: กวาดล้างปีศาจทั้งหมดที่ล้อมอำเภอชิงสือ (1/1)"]
["ได้รับ: กระบี่ชิงเฟิงขั้นเก้าชั้นยอด!"]
["ได้รับ: คัมภีร์กระบี่ชิงเหลียนขั้นเก้าชั้นยอดบรรลุสมบูรณ์!"]
["กระบี่ชิงเฟิง: อาวุธศักดิ์สิทธิ์ขั้นเก้าชั้นยอด ใบกระบี่ยาวสามฉื่อหกชุ่น ทั้งเล่มเขียวดั่งหยก หลอมจากเหล็กดาวตกนอกฟ้าหลอมรวมหยกเย็นพันปี กระบี่ออกดั่งมังกรคำราม ตัดเหล็กราวกับโคลน รองรับพลังเต็มกำลังของอู่เซิ่งโดยไม่เสียหาย"]
["คัมภีร์กระบี่ชิงเหลียน: ใช้ความหมายบัวเขียวงอกเหนือโคลนหาแปดเปื้อน กระบี่ปราณแปรเป็นบุปผา สำเร็จขั้นสูงสุด หนึ่งกระบี่แปรเป็นหมื่นบุปผา ครอบคลุมพันลี้ อานุภาพทะลวงฟ้าดิน"]
["เจ้าบ้านจะรับทันทีหรือไม่?"]
"รับ"
สิ้นคำของหลินฉางชิง เอวพลันหนักขึ้น กระบี่ยาวเล่มหนึ่งปรากฏในฝักกระบี่ที่เอวกลางอากาศ
ฝักกระบี่ทั้งเล่มเป็นสีเขียวหม่น สลักลายบัวโบราณ
เขากำด้ามกระบี่ ชักออกอย่างช้า ๆ
เคร้ง!
เสียงกระบี่ก้องกังวานชัดเจนดังก้องฟ้าดิน
ใบกระบี่เขียวดั่งหยก แสงอาทิตย์สาดกระทบสะท้อนประกายวับวาว พลไอปราณกระบี่พวยพุ่ง อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวเล็กน้อย
มั่นกระบี่ไว้ในมือ ดั่งแขนที่ยืดออก เข้ากันอย่างยิ่ง
ต่อจากนั้น
ความทรงจำเคล็ดกระบี่ปริมาณมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
ทุกกระบวนท่า ทุกเคล็ดลับของคัมภีร์กระบี่ชิงเหลียน รวมถึงวิธีควบคุมพลัง การแปรเปลี่ยนปราณกระบี่ การใช้ในศึกจริง... หลอมรวมทะลุปรุโปร่งในชั่วพริบตา
หลินฉางชิงพยักหน้าด้วยความพอใจ เก็บกระบี่เข้าฝัก อีกเพียงหนึ่งความคิดก็สลายปรากฏการณ์ฟ้าดินเหนือศีรษะ
และในตอนนั้น
บนกำแพงในที่สุดก็มีคนได้สติ
แม่ทัพรักษาเมืองคุกเข่าลงเสียงดังตึง หน้าผากกระแทกพื้นอย่างแรง
"กระหม่อม... กระหม่อมรองผู้รักษากองกำลังอำเภอเฉิงอัน แคว้นชิงโจว ถวายคารวะท่านอู่เซิ่ง!"
"กระหม่อมมีตาแต่ไร้แวว ไม่รู้ว่าท่านอู่เซิ่งเสด็จมา ล่วงเกินหลายประการ! ขอบพระคุณท่านอู่เซิ่งที่ลงมือช่วยเหลือราษฎรนับหมื่นแห่งอำเภอชิงสือจากน้ำร้อนปลาเป็น! พระคุณอันใหญ่หลวงของท่านอู่เซิ่ง กระหม่อมไม่มีวันลืม!"
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ
ในใจยิ่งราวกับคลื่นพายุซัดสาด
ท่านอู่เซิ่งขั้นเก้าผู้นี้ เพียงครู่ก่อนเขาเป็นคนผลักขึ้นกำแพงด้วยมือตนเอง แถมยังถีบอีกหนึ่งที!
เขาถีบก้นของอู่เซิ่ง!
คิดถึงตรงนี้
แผ่นหลังของแม่ทัพเหงื่อเย็นผุดพล่าน หัวเข่าอ่อนระทวย
ทั่วทั้งราชวงศ์อวี้ ผู้ฝึกตนที่สามารถบรรลุถึงขั้นอู่เซิ่งขั้นเก้าได้มีเพียงหยิบมือ ตัวเขากลับโชคดีได้พบพานหนึ่งในนั้น
ตอนนี้ได้แต่สวดภาวนาให้ท่านอู่เซิ่งใจกว้าง อย่าถือสาหาคนกระจอกอย่างเขาเลย
ทหารที่เหลือและราษฎรต่างก็พากันคุกเข่า
"ถวายคารวะท่านอู่เซิ่ง!"
"ขอบพระคุณท่านอู่เซิ่งที่ช่วยชีวิต!"
"ท่านอู่เซิ่งจงเจริญหมื่นปี!"
ผู้คนนับหมื่นคุกเข่าลงกับพื้น เสียงรวมกันเป็นคลื่น ก้องไปถึงฟ้า ในสายตาของทุกคนเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งและยำเกรง
หลินฉางชิงค่อย ๆ ร่อนลงมาจากกลางอากาศ ยืนบนกำแพง
เขามองไปยังผู้คนที่คุกเข่าทั่วพื้น สีหน้าสงบนิ่ง "ลุกขึ้นเถอะทุกคน"
น้ำเสียงไม่ดัง ทว่ากลับแทรกชัดเข้าไปในหูของทุกคน
ไม่มีคำพูดมากความ หรือแสดงถึงความสนิทสนม
แต่ความสงบเรียบเฉยนี้เอง คือท่วงท่าที่อู่เซิ่งควรมี!
ในใจของแม่ทัพ หินก้อนใหญ่ร่วงหล่นถึงพื้น
ที่แท้ท่านอู่เซิ่งไม่ได้ถือสาหาความกับที่เขาถีบเลย
เขาลุกขึ้นยืนอย่างหวาดหวั่น เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
ท่านอู่เซิ่งใจกว้างยิ่งนัก เป็นตัวเองที่คิดมากไปเอง
บุคคลเช่นนี้ จะมาใส่ใจกับนายทหารรักษาเมืองตัวเล็ก ๆ อย่างเขาได้อย่างไร
และในตอนนั้นเอง
ในหัวของหลินฉางชิงก็ดังเสียงแจ้งเตือนของระบบอีกครั้ง
["ติ๊ง! ภารกิจสุ่มเริ่ม: สังหารตัวการที่อยู่เบื้องหลังการล้อมเมืองของปีศาจครั้งนี้ (0/1) รางวัล: คัมภีร์เทียนเซิ่งเสวียนกงขั้นเก้าชั้นยอดบรรลุสมบูรณ์"]
หลินฉางชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย
มีภารกิจอีกแล้วหรือ? สังหารตัวการเบื้องหลัง?
ดูแล้วการล้อมเมืองครั้งนี้ไม่ใช่การบุกของปีศาจธรรมดา เบื้องหลังยังมีผู้บงการ
หลินฉางชิงหลับตาลง ปล่อยการรับรู้เต็มกำลัง
จิตสัมผัสของอู่เซิ่งขั้นสูงสุดราวกับกระแสน้ำที่ไร้รูปร่าง แผ่ขยายออกไปทุกทิศทางโดยมีอำเภอชิงสือเป็นศูนย์กลาง
ร้อยลี้ สามร้อยลี้ ห้าร้อยลี้ หนึ่งพันลี้...
ผืนดินทุกตารางนิ้ว กลิ่นอายทุกสายในรัศมีหลายพันลี้ ล้วนปรากฏในหัวเขาอย่างชัดเจน
ไม่นาน เขาก็ล็อกเป้าหมายไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
ห่างออกไปประมาณห้าสิบลี้
กองทัพปีศาจที่ทรงพลังยิ่งกว่ากำลังต่อสู้กับทัพมนุษย์อย่างดุเดือด
เหนือสนามรบ ไอปิศาจทะยานฟ้า เสียงสังหารสะเทือนฟ้า
ท่ามกลางกองทัพปีศาจ ปีศาจร่างมหึมาตัวหนึ่งซึ่งใหญ่กว่าเพื่อนอย่างเห็นได้ชัดกำลังนั่งบัญชาการ
ปีศาจขั้นหกช่วงต้น!
ตัวนี้น่าจะเป็นปีศาจที่มีระดับสูงที่สุดในละแวกนี้
เก้าในสิบส่วนก็คือตัวการเบื้องหลัง