"ยังยืนนิ่งทำอะไร! ขึ้นไป!"
เสียงตะโกนแหบห้าวดุดันดังปะทุข้างหูหลินฉางชิง
ทันใดนั้น มือหนาหยาบกร้านข้างหนึ่งก็จับทึ้งต้นคอเขา ชูขึ้นจากพื้นราวกับจับลูกไก่
"ขึ้นไป? ขึ้นไปไหน?"
หลินฉางชิงลืมตาขึ้นอย่างงุนงง
ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้อสันกร้าน ดวงตากลมโตดุดันจ้องมองเขาอย่างดุร้าย
"เจ้าว่าขึ้นไปไหนเล่า?! ขึ้นไปบนกำแพงเมือง!"
นายทหารผู้นั้นยัดหอกเล่มง่อนแง่นเต็มไปด้วยสนิมใส่มือหลินฉางชิง พลางยกเท้าถีบใส่ก้นเขา
"รีบกลิ้งขึ้นไป! ปีศาจกำลังจะเข้าจู่โจมเมืองแล้ว บนกำแพงเมืองกำลังขาดคน!"
หลินฉางชิงเซถลาเดินไปข้างหน้าสองก้าว สมองยังคงเละเทะไม่เป็นกระบวนความ
ที่นี่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?
เขาไม่ได้กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ทั้งคืนในห้องเช่าหรอกหรือ? ไฉนเพียงแค่ลืมตาก็มาอยู่ในที่สาปส่งเช่นนี้?
ขณะที่เขายืนเหม่อ ความทรงจำแปลกปลอมปริมาณมหาศาลก็ทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก
ความเจ็บปวดรุนแรงแทบทำให้เขาล้มลงกับพื้น
เขาใช้มือยันกำแพง หายใจหอบถี่ เหงื่อเย็นไหลลงมาจากหน้าผาก
สิริรวมกว่าสิบวินาทีเขาถึงได้ย่อยความทรงจำเหล่านี้จนหมดสิ้น
ทวีปเทียนอู่ โลกลัทธิมนตรายุคโบราณที่กว้างใหญ่ไพศาลกวาดาวโลกสีครามร้อยเท่า ที่นี่มีราชวงศ์และสำนักตั้งอยู่มากมาย
ผู้ฝึกยุทธ์คือผู้สูงส่ง ปีศาจเพ่นพ่านทั่วไป
เล่าขานกันว่าหลายหมื่นปีก่อน มนุษย์กับปีศาจเป็นชนเผ่าสองกลุ่มในโลกใบเดียวกัน หลังศึกใหญ่ยุคบรรพกาล ปีศาจจึงถูกผนึกไว้ในเขตปีศาจ
พันปีมานี้ ผนึกเริ่มคลายตัว ปีศาจก็ค่อย ๆ รุกรานเข้ามา
ส่วนเจ้าของร่างเดิมของหลินฉางชิงคือผู้อพยพหนีรอดมาจากหมู่บ้านที่ถูกปีศาจเข่นฆ่า สามวันก่อนมาถึงอำเภอชิงสืออย่างยากลำบาก นึกว่าจะได้พักหายใจ
ผลคือปีศาจเข่นฆ่าหมู่บ้านใกล้เคียงจนราบคาบแล้วไม่ยังมิพอ ยังปราบกองทัพท้องถิ่นได้ อีกทั้งล้อมอำเภอไว้โดยตรง!
ทหารรักษาเมืองที่ขาดกำลังคน ไม่พูดพร่ำทำเพลง จับผู้อพยพเหล่านี้มาเป็นทหารเกณฑ์
"เช่นนั้นข้าทะลุมิติแล้วงั้นหรือ? ยังทะลุมาเป็นตัวละครประกอบอีก?"
หลินฉางชิงก้มลงมองตน
อาภรณ์ชุดเกราะปอน ๆ เป็นรูโหว่หลายรูเผยให้เห็นร่างผอมบางข้างใน
ในมือมีหอกสนิมเขลอะ ปลายหอกก็ทู่
ไร้พลังยุทธ์ใด แม้แต่นักยุทธ์ขั้นหนึ่งก็มิใช่ ตัวประกอบมาตรฐานสมบูรณ์แบบ
ส่วนชาติก่อนเขาเป็นคนธรรมดา ทำงานเช้าจรดค่ำ ปัญหาใหญ่สุดคือมื้อเที่ยงจะกินอะไร
ตอนนี้ให้เขาถือหอกสนิมไปฟันปีศาจ?
นี่มันน่าขำสิ้นดี!
"นี่มันอะไรกัน..."
หลินฉางชิงปาดหน้า สถานการณ์ตอนนี้ถือว่าเลวร้ายขั้นสุดเริ่มจากศูนย์แท้ ๆ
ผู้ทะลุมิติคนอื่น: คุณชายตระกูลใหญ่ อัจฉริยะการฝึกฝน โอสถสตรีพร้อมสรรพ ต่อให้ย่ำแย่แค่ไหนก็ยังมีผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิตในยามคับขัน
ส่วนเขา: เริ่มด้วยการถูกเกณฑ์เป็นทหารรักษาเมืองแบบผู้อพยพ
ก็นะ...พวกเจ้าย่อมเข้าใจ
ในเวลานี้เอง
"ฮู้!!!"
จากนอกเมืองมีเสียงคำรามสะท้านฟ้าส่งมา
หลินฉางชิงเหลือบตามองนอกเมืองโดยไม่รู้ตัว จากนั้นร่างทั้งร่างก็แข็งค้าง
กองทัพปีศาจมืดฟ้ามัวดินมองไม่เห็นสิ้นสุด!
สัตว์ประหลาดพวกนี้มีร่างขนาดวัว ทั้งตัวดำทะมึนไอปีศาจเพ่นพล่าน ดวงตาส่องแสงสีเลือด เขี้ยวยื่นออกมานอกริมฝีปาก
น้ำลายไหลย้อยเขียวไหลลงตามมุมปาก กัดเซาะพื้นเป็นหลุมเล็กหลุมน้อย
จำนวนคร่าว ๆ อย่างน้อยมีหลายหมื่นตัว!
ส่วนกำลังบนกำแพงเมืองที่รักษาอยู่นี้ นอกเหนือจากหน่วยกล้าตายที่เคยออกปราบปีศาจแต่ถูกโต้กลับมาจนเหลือรอดจำนวนน้อยแล้ว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นทหารเกณฑ์หรือคนแก่คนเจ็บ
ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
มีบางคนถืออาวุธไม่อยู่ด้วยซ้ำ มือสั้นราวกับร่อนแป้ง
"กระแสคลื่นปีศาจครานี้จำนวนอย่างน้อยสามหมื่น..." เสียงแหบแห้งเสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ
หลินฉางชิงหันไปพบว่าเป็นทหารแก่ผมขาว นัยน์ตาขุ่นมัวมองออกไปนอกเมือง ริมฝีปากสั่นระริก
"เรามีทหารรักษาเมืองเพียงสามพันคน คนที่รบได้ไม่ถึงหนึ่งพันห้าร้อย พวกผู้อพยพเกณฑ์มาใหม่นั่นปราดดาบก็จับไม่มั่น"
สายตาทหารแก่หยุดอยู่ที่หลินฉางชิง ดูเหมือนจะเห็นว่าเขาก็เป็นคนถูกเกณฑ์มาเช่นกัน
เขาถอนหายใจ ตบบ่าหลินฉางชิง
"เด็กน้อย อีกประเดี๋ยวปีศาจบุกเมือง...ซ่อนอยู่หลังใบเสมา"
"อย่าโผล่หัวไป มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ไหนก็เท่านั้น"
หลินฉางชิงพยักหน้างง ๆ คอแห้งผากพูดอะไรไม่ออก
เวลานี้ทหารนายหนึ่งเปื้อนเลือดทั้งตัวพุ่งขึ้นมาบนกำแพงเมือง "ท่านแม่ทัพ! ฐานที่มั่นสำนักปราบปีศาจใกล้เคียงก็ถูกปีศาจจู่โจม!"
"หน่วยช่วยเหลือเร็วสุดก็ต้องอีกสามวันถึงจะมา!"
เสียงไม่ดังแต่กลับระเบิดคล้ายฟ้าผ่าบนกำแพงเมือง
สามวัน?
ทหารทั้งหมดแข็งค้าง
แม่ทัพที่รับผิดชอบรักษาเมืองมีสีหน้าเขียวคล้ำ มือที่ถือดาบมีเส้นเลือดปูดโปน
เขามีเพียงพลังยุทธ์ขั้นสี่เท่านั้น
ส่วนนายอำเภอที่มีระดับเท่าเขาถูกลอบสังหารโดยปีศาจที่แทรกซึมเข้ามาในเมืองตั้งแต่หลายชั่วยามก่อน
ในกองทัพปีศาจนอกเมืองเพียงแค่ปีศาจขั้นห้าก็มีอยู่หลายตัว!
มิเช่นนั้นเขาคงไม่พ่ายแพ้ยับเยินเช่นนี้
สถานการณ์เช่นนี้หากไร้หน่วยช่วยเหลือ ต่อให้สามวัน สามชั่วยามก็ยังคงทนไม่ได้...
หลินฉางชิงที่ได้ยินข่าวร้ายนี้กวาดตามองรอบด้าน
กำแพงเมืองถูกกองทัพปีศาจล้อมเป็นกำแพงเหล็ก ไหลเลื่อนไม่เข้า แม้แต่แมลงวันตัวเดียวยังบินไม่ออก
ทางถอยถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง
ต่อให้คิดอยากหนีก็ไร้ทางให้หนี
"ระบบมาตรฐานของผู้ทะลุมิติล่ะ? ต่อให้ไม่มี ให้ข้ามีไอเทมโกงหรือผู้อาวุโสแหวนสักคนก็ยังดี!"
"หรือว่าระบบของข้าส่งผิดไปให้คนอื่น..."
หลินฉางชิงกำลังคิดฟุ้งซ่าน กองทัพปีศาจนอกเมืองก็เคลื่อนไหว
ฮู้!
ในเสียงคำรามสะท้านฟ้า ปีศาจคล้ายคลื่นดำดำถั่งโถมเข้าหากำแพงเมือง
พื้นดินก็สั่นสะเทือน
"ยิงเกาทัณฑ์!"
แม่ทัพร้องสั่งเสียงแหบแห้ง
สายฝนธนูเบาบางพุ่งออกไป ส่วนใหญ่สะท้อนออกด้วยผิวหนังแข็งของปีศาจ
ไม่อาจสร้างความเสียหายอะไรได้
ปีศาจพุ่งมาถึงใต้กำแพงเมืองแล้วเริ่มปีนขึ้นมา กรงเล็บแหลมคมเสียบเข้าไปในรอยแตกของกำแพงเมืองไต่ขึ้นมาคล้ายตุ๊กแก
"เตรียมเข้าประจัญบาน!"
หลินฉางชิงกำหอกสนิม เหงื่อเต็มฝ่ามือ
เขามองทหารที่ร่วงหล่นลงมาจากกำแพงเมืองไม่ขาดสาย สมองอื้ออึง หวังเพียงว่าเกราะบนร่างจะปกป้องเขาได้
ทหารแก่ข้าง ๆ ฉับพลันผลักเขา
"เด็กน้อย หลบดี ๆ..."
ยังไม่ทันสิ้นคำ
เงาดำสายหนึ่งแวบผ่าน
ฉึก!
ร่างทหารแก่ถูกหนามกระดูกทะลวงผ่าน ทั้งร่างถูกตรึงติดกับกำแพงเมือง
โลหิตกระเซ็นใส่หน้าไปเต็มหลินฉางชิง
อุ่น คาวหวาน
ม่านตาของหลินฉางชิงหดเกร็ง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เขามองนัยน์ตาทหารแก่ที่เบิกค้าง มองซากศพที่ถูกตรึงติดกำแพงนั่น
มือเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ความตาย...มันใกล้ปานนี้
เลือดทั่วร่างของเขาเย็นเยียบ
ปีศาจตัวหนึ่งกระโจนขึ้นมาบนกำแพงเมือง ดวงตาสีเลือดจ้องมายังเขา อ้าปากเลือดกว้าง กลิ่นคาววู่วามมา
จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้วจริง ๆ เขายังไม่ได้คิดคำสั่งเสียด้วยซ้ำ
และในขณะที่ปีศาจกำลังจะตะครุบเข้ามา
["ติ๊ง!"]
เสียงเตือนใสดังกังวานในหัวของหลินฉางชิง
["ผูกโยงสมบูรณ์100% ยินดีกับเจ้าบ้านด้วย ผูกโยงระบบภารกิจบันทึกเซ็นฉีสำเร็จ!"]
["ฟังก์ชันระบบ: เจ้าบ้านสามารถทำการบันทึกเซ็นฉีได้เดือนละหนึ่งครั้ง ไม่จำกัดเวลาและสถานที่ เมื่อบันทึกเซ็นฉีแล้วจะได้รับรางวัลแบบสุ่ม และมีภารกิจสุ่มเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว"]
["เจ้าบ้านต้องการบันทึกเซ็นฉีทันทีหรือไม่?"]
หลินฉางชิงตะลึงไปเสี้ยววินาที
ระบบ! มีระบบ!
ในที่สุดก็มาแล้ว! เขายังนึกว่าระบบนี้หลงทางแล้วเสียอีก!
ที่แท้เมื่อครู่กำลังผูกโยงอยู่!
"บันทึกเซ็นฉี! ทันที! เดี๋ยวนี้!" หลินฉางชิงคำรามในหัว จะรอดชีวิตไหมก็ขึ้นอยู่กับระบบแล้ว!
["ยินดีกับเจ้าบ้าน บันทึกเซ็นฉีสำเร็จ! ได้รับ: พลังยุทธ์ขั้นสูงสุดระดับอู่เซิ่งขั้นเก้า (รวมถึงเคล็ดวิชาครบถ้วน การหลอมกาย การสั่นพ้องพลังวิญญาณ)"]
พลังยุทธ์ขั้นสูงสุดระดับอู่เซิ่งขั้นเก้า?!
สมองหลินฉางชิงแทบระเบิดอีกครั้ง
ตามความทรงจำของร่างเดิม ระดับพลังยุทธ์ของนักยุทธ์ในทวีปเทียนอู่จากต่ำไปสูงแบ่งเป็น นักยุทธ์ขั้นหนึ่ง, สอง, สาม, สี่, ห้า, หก, เจ็ด, แปด, เก้า
ขั้นเจ็ดเรียกว่าจอมยุทธ์ ขั้นแปดเรียกมหาจอมยุทธ์ ขั้นเก้า...เรียกว่าอู่เซิ่ง!
การคงอยู่ระดับสูงสุดของทั้งทวีปก็คืออู่เซิ่ง!
แต่ละขั้นยังแบ่งเป็นช่วงต้น กลาง ปลาย สูงสุด สี่ช่วงย่อย
ระบบนี้...ยังรักข้าอยู่!
หลินฉางชิงตื่นเต้นแทบจะร้องไห้
เมื่อครู่นี้ความหวาดกลัวไม่ได้เกิดขึ้นเปล่า ระบบมันอั้นใหญ่ไว้ให้ตรงนี้!
ผ่านทุกข์มาแล้ว ก็ควรได้ลิ้มรสหวานบ้าง
"ยืนยันรับรางวัล!"
หลินฉางชิงท่องในใจ
ชั่วพริบตา
พลังมหาศาลที่เกินบรรยายทะลักเข้ามาในร่างจากความว่างเปล่า ร่างกายภายใต้เกราะปอน ๆ กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดิน!
"ตูม!!!"
ไออาละวาดสายหนึ่งปะทุออกจากร่างหลินฉางชิง แผ่ขยายเป็นวงกว้างโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง
ฟ้าดินเปลี่ยนสี เมฆกระจายแตก!
รอบด้านก่อเกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินน่าสะพรึงกลัวขึ้น!
แสงสีม่วงทองส่องออกมาจากร่างเขา สาดสว่างทั่วกำแพงเมือง
ปีศาจที่พุ่งขึ้นมาบนกำแพงเมืองพลันหยุดลง ปีศาจที่กำลังปีนกำแพงก็ค้างชะงัก
ปีศาจทั้งหมดเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ประหนึ่งได้พบเจอสิ่งที่เลอเลิศน่าสะพรึงกลัว!
ปีศาจขั้นห้าตัวหนึ่งขาสั่นจนอ่อน
"ตุบ!" คุกเข่าลงกับพื้น
แล้วก็เป็นตัวที่สอง ตัวที่สาม...ปีศาจคุกเข่าลงเป็นกลุ่มเป็นก้อน
ลำคอพวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนคล้ายสะอื้น ร่างกายสั่นอย่างกับร่อนแป้ง
ทหารรักษาเมืองที่กำลังสู้รบอาบโลหิตล้วนตะลึงงัน
ดาบในมือแม่ทัพแทบร่วงหล่น
เขาจ้องมองหลินฉางชิงด้วยความงุนงง รวมทั้งกระแสวนพลังวิญญาณกลางฟ้าสูงอันเป็นเอกลักษณ์ของอู่เซิ่งขั้นเก้า ริมฝีปากสั่นอย่างหนักวาจาหลุดออกมาว่า "นี่ นี่มัน...อู่เซิ่งขั้นเก้ารึ?!"
ท่ามกลางสายตาอ้าปากค้างของผู้คน หลินฉางชิงลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ สัมผัสได้ถึงพลังที่เปี่ยมล้นเหลือเชื่อในร่างกาย
"ข้ารู้สึกว่าตอนนี้ข้าแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึง..."
หลินฉางชิงกำหมัด ไม่มีแววหวาดกลัวหลงเหลือบนใบหน้าอีกเลย
จากหวาดกลัว ไปจนสิ้นหวัง แล้วมาเจอระบบก้าวขึ้นสู่ฟ้าในชั่วก้าว
ความรู้สึกจากนรกไปสวรรค์นี้น่าตื่นเต้นจริงแท้!
หลินฉางชิงเงยหน้ามองกองทัพปีศาจนับหมื่นนอกเมือง เมื่อครู่ถูกขู่จนเป็นท่าทีหมีนั่นช่างน่าอับอายนัก
แต่ไม่เป็นไร
ตอนนี้ถึงตาพวกมันต้องกลัวแล้ว!
หลินฉางชิงขยับร่างวูบ ปรากฏตัวกลางฟ้าสูงนอกกำแพงเมืองในพริบตา
ลอยเด่นกลางอากาศ อาภรณ์สะบัดพลิ้ว
เกราะปอน ๆ บนร่างดังเปรี๊ยะในสายลม แต่ไอที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ปีศาจนับหมื่นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหัว
หลินฉางชิงมองลงมายังกองทัพปีศาจเบื้องล่าง เผยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
"เวลาเล่นสนุก...ถึงคราสิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้!"