ตอนเซียจือเวย์พยักหน้าอย่างว่าง่าย ที่คาดผมหูแมวบนศีรษะก็ขยับไหวตามท่าทางของเธอ เด้งดึ๋งน่ารักมาก
ซูเจออดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบ สัมผัสช่างดีจริง ๆ นุ่มนิ่มน่าเอ็นดู
เหมือนกับตัวเซียจือเวย์ไม่มีผิด
จากนั้นเขาก็ตบศีรษะฟูฟ่องของเธออย่างพึงพอใจ ก่อนจะหมุนตัวพาเธอเดินออกจากห้อง
ทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในครัวแบบเปิดโล่ง
ซูเจอเดินไปที่โต๊ะอาหาร ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง
จากนั้นก็ชี้ไปที่ตู้เย็นสองประตูใบใหญ่ข้าง ๆ แล้วพูดกับเซียจือเวย์ที่ยืนว่าง่ายอยู่ข้าง ๆ ว่า “ในฐานะผู้ช่วยของฉัน สิ่งสำคัญที่สุดอย่างหนึ่งก็คือต้องทำอาหารเป็น”
“พอดีฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย เธอไปดูในตู้เย็นสิว่ามีอะไรบ้าง ทำอะไรง่าย ๆ ให้ฉันรองท้องหน่อย จะได้ถือโอกาสทดสอบฝีมือทำอาหารของเธอด้วย”
พอได้ยินว่าซูเจอยังไม่ได้กินมื้อเช้า นิ้วเรียวขาวของเซียจือเวย์ก็กำชายกระโปรงชุดสาวใช้แน่นขึ้นเล็กน้อย
เธอมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ “แต่ตอนเช้านายซื้ออาหารเช้ามาให้ฉันแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วเมื่อกี้ที่โรงแรมทำไมนายไม่กินล่ะ”
ซูเจอเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างกับคุณชาย ไขว่ห้างตามสบาย ประสานมือไว้หลังศีรษะแล้วเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า
“เธอความจำไม่ดีหรือไง ลืมแล้วเหรอว่าเมื่อเช้าวานฉันพูดกับเธอไว้ยังไง”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป็นโรคคุณชายมาแต่กำเนิด อาหารเช้าที่ราคาต่ำกว่าร้อยหยวนนี่ฉันไม่แตะเด็ดขาด”