ช่องประตูค่อย ๆ กว้างขึ้น เซียจือเวย์ก้มหน้า เดินอ้อยอิ่งออกมาจากห้องนอน
สายตาของซูเจอกวาดมองเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
เสื้อยืดเก่า ๆ ที่เธอสวมอยู่หายไปแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดเมดสีขาวดำที่เพิ่งส่งมาเมื่อครู่
เฉินต้าหลงกะขนาดเสื้อผ้าเอาเองคร่าว ๆ แต่รูปร่างของเซียจือเวย์เมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกันนั้นดูมีส่วนเว้าส่วนโค้งโดดเด่นอยู่บ้าง
พอสวมชุดนี้แล้วจึงดูคับไปไม่น้อย
ผ้าบริเวณอกตึงจนเห็นรอยยับชัดเจน ทำให้ชุดดูไม่พอดีกับตัว
ข้างผ้ายังประดับด้วยลูกไม้ซ้อนเป็นชั้น ๆ ซึ่งขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ติดขัดเล็กน้อยของเธอ
ส่วนท่อนล่าง กระโปรงชุดเมดสั้นมาก ดูเหมือนจะถูกดัดแปลงมา จึงปิดได้เพียงช่วงต้นขาของเซียจือเวย์
ใต้ชายกระโปรงเป็นขาเรียวยาวที่สวมถุงน่องสีดำ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถุงน่องเล็กไป หรือขาของเซียจือเวย์มีเนื้อมากหน่อย ขอบถุงน่องจึงรัดขาจนเป็นรอยบุ๋มเล็กน้อย
พอดีกับความคับของผ้าบริเวณอก
ถัดลงไป เด็กสาวสวมรองเท้าส้นสูงหัวแหลมสีดำพื้นแดง ทำให้รูปร่างที่สูงโปร่งอยู่แล้วดูเพรียวยิ่งขึ้น
นอกจากนี้ ซูเจอยังสังเกตเห็นปลอกคอสีดำเส้นเล็กบนลำคอขาวผอมของเซียจือเวย์ ตรงกลางมีระฆังสีทองใบเล็กห้อยอยู่
ยามเธอเดิน ระฆังจะส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งต่อเนื่อง ฟังใสกังวานและไพเราะ