ซูเจอมองแล้วใจหายใจคว่ำ กลัวว่าอีกเดี๋ยวเธอจะเสียหลักล้มลง จึงรีบเดินไปยืนด้านหลัง เตรียมช่วยเธอไว้
ร่างสูงของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาว
เซียจือเวย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากด้านหลัง พร้อมกับได้กลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่เป็นเอกลักษณ์ของซูเจอ กลิ่นนั้นโอบล้อมเธอไว้ทั้งตัวอย่างแนบแน่น
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้าไปซุกในอ้อมแขนของเขาเอง แนบชิดยิ่งกว่าเดิม
แต่ซูเจอกลับไม่ทันสังเกตความผิดปกติ เขายกแขนข้ามศีรษะเธอไปหยิบไส้กรอกแฮมลงมาได้อย่างง่ายดาย
พอก้มลง สายตาก็ประสานเข้ากับใบหน้าเล็ก ๆ ที่เงยขึ้นมอง ดวงตากลมโตสวยงามของหญิงสาวจับจ้องเขาไม่กะพริบ
ในดวงตาดำสนิทของเธอ มีเงาสะท้อนของเขาปรากฏชัดเจน
ระยะห่างของทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้กันเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน
หัวใจของซูเจอเต้นเร็วขึ้นอย่างไร้สาเหตุ เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วยื่นไส้กรอกแฮมให้เซียจือเวย์
เขาเบือนสายตาหนีแล้วพูดว่า “ตัวไม่สูงก็อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวสิ ไม่รู้จักเรียกให้ฉันช่วยหรือไง?”
แม้ซูเจอจะต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้า แต่เซียจือเวย์กลับไม่รู้สึกน้อยใจเลยสักนิด
เธอก้มมองไส้กรอกแฮมในมือ ทว่าในหัวกลับนึกถึงภาพที่ทั้งคู่แนบชิดกันเมื่อครู่
เมื่อกี้ซูเจอเข้ามาใกล้มาก กลิ่นตัวเขาหอมสุด ๆ
ที่แท้ความรู้สึกเวลามีคนปกป้องอยู่ในอ้อมแขนเป็นแบบนี้เองหรือ?
มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ถ้าได้อยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิต ให้เขาดุและคอยปกป้องเธอแบบนี้ก็คงดีไม่น้อย