หนึ่งในพวกอันธพาลผมเหลืองยื่นมือไปหมายจะบีบคางเซียจือเวย์
เซียจือเวย์รีบถอยหลังอย่างลนลานไปสองก้าว หลบมือหื่นกามที่ยื่นเข้ามาตรงหน้าได้
แต่เธอไม่รู้เลยว่าการหลบครั้งนี้กลับทำให้เจ้าหัวด่างรู้สึกเสียหน้า แถมยังยิ่งปลุกความโหดเหี้ยมและสันดานสัตว์ร้ายในใจมันขึ้นมาเต็มที่
เห็นเจ้าหัวด่างหน้าขรึมลงฉับพลัน ก่อนจะเริ่มสบถด่าทอหยาบคาย
“จะหลบทำไม แค่มาดื่มกับพวกพี่สักแก้วจะเป็นอะไรไป?”
“หน้าอย่างกับยั่วผู้ชาย หุ่นก็ดีขนาดนี้ ไม่ได้มีไว้ให้ผู้ชายมองหรือไง?”
“มาทำเป็นเล่นตัวอะไรต่อหน้าฉันวะ? เชื่อไหมว่าวันนี้ฉันจะจัดการเธอให้รู้แล้วรู้รอดตรงนี้เลย!”
พวกอันธพาลข้าง ๆ พลอยส่งเสียงโห่ร้องตาม “ใช่เลย รู้หรือเปล่าว่าพี่หลงถูกใจเธอ นั่นน่ะเป็นบุญของเธอแล้ว!”
“ถ้าฉลาดก็รีบปรนนิบัติพี่หลงให้ดี ต่อไปอยู่ข้างพี่หลง รับรองว่าได้กินดีอยู่ดี!”
พวกอันธพาลหัวเราะอย่างชั่วร้าย พลางขยับเก้าอี้หลายตัวที่อยู่ใกล้ ๆ มาล้อมเซียจือเวย์ไว้ตรงกลาง
ตอนนี้เซียจือเวย์แทบจะกลัวจนร้องไห้ ถือถาดยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่กลางวงล้อม กัดริมฝีปากสีชมพูแน่น ใบหน้าเล็กซีดเผือด
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ซูเจอในฐานะผู้ชายคนหนึ่งจะทนต่อไปได้อย่างไร?
เขาโยนไม้เสียบเนื้อย่างในมือลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นแล้วก้าวฉับ ๆ ตรงไปทางเซียจือเวย์
หวังเถาทั้งสามคนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หลังสบตากันแล้วต่างคนต่างคว้าขวดเหล้ามาคนละใบ ก่อนจะตามซูเจอไปอย่างฮึกเหิม