ซูเจอแกล้งทำเป็นกินอาหารอย่างไม่ใส่ใจ แต่ความจริงแล้วความสนใจของเขาจดจ่ออยู่กับร่างงามที่กำลังวุ่นวายอยู่ในร้านตลอดเวลา
แต่ตำแหน่งที่เขานั่งอยู่ตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก เสาค้ำหลังคาตรงกลางบังทัศนวิสัยไปไม่น้อย ดูแล้วขัดตาอยู่พอสมควร
เขาจะมองเห็นเซียจือเวย์ได้เต็มตัวก็ต่อเมื่อเธอถือจานเดินออกมาจากร้านเท่านั้น
เทียบกันแล้ว ตำแหน่งของหวังเถาดีกว่ามาก มองเห็นได้กว้างขวางเต็มตา
หวังเถากินบาร์บีคิวไปพลาง สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของเซียจือเวย์ไปพลาง ผ่านไปสักพักก็ใช้ศอกกระทุ้งซูเจอทีหนึ่ง แล้วรายงานสถานการณ์เสียงเบา
“เฮ้ มาแล้ว ๆ เธอมองมาทางพวกเราอีกแล้ว”
ซูเจอเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ “เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟ มองลูกค้าก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ตอนเธอมองลูกค้าโต๊ะอื่น แค่หันไปมองแล้วก็หันกลับมา ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่สบตากันเลย”
“แต่ตอนมองนายล่ะ? อย่างน้อยก็ห้าหกวินาที แถมยังแอบมองอีก นายจะบอกว่านี่เป็นเรื่องปกติเหรอ?”
ซูเจอ “……”
สวี่เหลยเอ่ยขึ้นด้วยว่า “ซู ผมก็สังเกตเหมือนกัน เซียจือเวย์ทำตัวไม่ปกติจริง ๆ”
“เมื่อกี้หลังจากเสิร์ฟอาหารให้โต๊ะข้าง ๆ เสร็จ เดิมทีเธอเดินตรงกลับร้านได้เลย แต่สุดท้ายกลับอ้อมทางเดินผ่านหน้าโต๊ะพวกเรา”
“ทำแบบนั้นต้องเดินไกลกว่าปกติอีกหลายก้าว ถ้าเธอไม่ได้คิดอะไรกับนาย ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย”