ชั้นห้า ร้านปิ้งย่างเกาหลีแห่งหนึ่ง
เป็นช่วงมื้ออาหารพอดี กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างอบอวลไปทั่วทั้งร้าน
ซูเจอกับเซียจือเวย์นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างตรงข้ามกัน
พนักงานเดินมาส่งเมนูให้ ซูเจอแค่กวาดตามองสองสามทีก็เลื่อนเมนูไปให้เซียจือเวย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ดูสิว่าอยากกินอะไร”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูไม่เคยกินแบบนี้มาก่อน นายสั่งได้เลย นายกินอะไรหนูก็กินอย่างนั้น”
เซียจือเวย์พูดโดยไม่เงยหน้า นิ้วเรียวบางจิ้มหน้าจอโทรศัพท์ไม่หยุด
ไม่รู้ว่ากำลังง่วนทำอะไรอยู่
ซูเจองอนิ้วเคาะโต๊ะ “นี่ คุณผู้ช่วยเซีย ถ้ายังเอาแต่ดูโทรศัพท์อีก เชื่อไหมว่าฉันจะโยนมันเข้าเตาย่างไปเผาเป็นถ่านซะเลย”
พอได้ยินแบบนั้น เซียจือเวย์ถึงยอมวางโทรศัพท์ลงอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนเงยหน้ามองซูเจอแล้วส่งยิ้มหวานซื่อ ๆ ให้
“อย่าโกรธสิคะ เมื่อกี้หนูกำลังหาวิธีเป็นผู้ช่วยที่ดี เลยเผลอหมกมุ่นไปหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะดูนานนะ”
“โอ้เหรอ แล้วหาข้อมูลได้ว่าอะไรบ้างล่ะ”
เซียจือเวย์นั่งตัวตรงอย่างจริงจัง โน้มหน้าเข้าหาซูเจอเล็กน้อยแล้วลดเสียงลง “ในอินเทอร์เน็ตบอกว่า เป็นผู้ช่วยต้องคอยปรนนิบัติเจ้านายแบบใกล้ชิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ”
“ยังบอกอีกว่า... เจ้านายกินเนื้อ ฉันดื่มน้ำซุป เจ้านายนอน ฉันก็อุ่นเตียงให้ หนูว่ามีเหตุผลมากเลยค่ะ”