พอมาถึงห้าง เซียจือเวย์มองประตูหมุนสีทองอร่ามตรงหน้า กับป้ายแบรนด์สินค้าหรูภาษาอังกฤษที่เห็นได้ทั่วไป ก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ก่อนหน้านี้เธอเคยทำงานพิเศษแจกใบปลิวในห้างมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นห้างไหนหรูหราเทียบกับที่นี่ได้เลย
ทุกแห่งหนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงิน...
ซูเจอกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ พอเห็นเซียจือเวย์ยืนนิ่งเหม่ออยู่กับที่ เขาก็ค่อย ๆ เดินจากด้านหลังเข้ามาหา
เขายกมือขึ้นตบหัวเธอเบา ๆ “ยืนเหม่ออะไรอยู่ เข้าไปสิ”
“อ้อ...”
เซียจือเวย์ลูบบริเวณที่ซูเจอเพิ่งแตะเมื่อครู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินตามเขาไป
แผนกเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่บนชั้นสองของห้าง
ซูเจอกวาดตามองซ้ายขวาอยู่พักใหญ่ เขาไม่รู้เรื่องการเดินซื้อเสื้อผ้าเลยสักนิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเข้าไปดูร้านไหนก่อน
รู้สึกว่าเสื้อผ้าที่นี่สวยหรูไปหมด
แถมเซียจือเวย์ยังมีรูปร่างดี หน้าตาก็สวยขนาดนี้ เสื้อผ้าที่นี่เธอใส่ชุดไหนก็คงดูดีทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง
ซูเจอจึงลากเซียจือเวย์เข้าไปในร้านแบรนด์ลักชัวรีระดับจับต้องได้ร้านหนึ่งที่ดูเข้าตาที่สุด
พนักงานขายที่พบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเด็กหนุ่มที่เดินนำอยู่มีบุคลิกไม่ธรรมดา
แม้เสื้อผ้าที่สวมอยู่จะดูเหมือนของถูกจากพินตัวตัว... แต่กลิ่นอายคุณชายผู้มั่งคั่งแบบนั้นปิดบังไม่มิดหรอก
เข้าใจแล้ว คนนี้เป็นคุณชายใหญ่ที่ชอบทำตัวติดดินนี่เอง!
ส่วนเด็กสาวที่คุณชายจับมือพามา... คงเป็นเหยื่อรายใหม่ที่เพิ่งตกได้สินะ