ซูเจอไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือเฉินต้าหลง ไอ้ลุงแก่ไม่รู้จักสำรวมคนนั้น ที่ส่งคนเอามาให้ตอนกลางคืนแน่นอน
เพราะในบ้านหลังนี้ นอกจากเขาแล้ว ก็มีแค่เฉินต้าหลงเจ้าของบ้านเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้ามาได้ ถ้าไม่ใช่เฉินต้าหลง แล้วจะเป็นใครได้อีก?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนหลังจากไอ้ลุงนั่นได้ยินเรื่องเซียจือเวย์ สายตาที่มองเขาก็เต็มไปด้วยความปลื้มใจ แถมยังแฝงความหมายลึกซึ้งอะไรบางอย่างอยู่ด้วย
คิดไม่ถึงเลยว่าที่แท้เขากำลังวางแผนเรื่องนี้อยู่นี่เอง!
“……”
ซูเจอยกมือขึ้นกุมหน้าผากอย่างจนใจ หันกลับไปตั้งใจจะอธิบายให้เซียจือเวย์ฟัง
แต่จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ส่งเสียงติ๊งขึ้นมา
พอเปิดดู ก็เห็นว่าเฉินต้าหลงส่งข้อความเสียงมา
ซูเจอยื่นนิ้วไปกดปุ่มแปลงเสียงเป็นข้อความข้างแถบเสียง แต่เพราะประหม่าเกินไป นิ้วจึงลื่นพลาดไปกดโดนแถบเสียงเข้าเต็ม ๆ
วินาทีต่อมา เสียงทุ้มกังวานของเฉินต้าหลงก็ดังขึ้นในห้องทันที
“หลานชาย ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่ลุงเตรียมไว้ให้ เห็นแล้วใช่ไหม?”
“ลุงเข้าใจหมดนั่นแหละ วัยหนุ่มสาวก็แบบนี้แหละ เลือดลมพลุ่งพล่าน”
“ลุงไปค้นข้อมูลมาโดยเฉพาะ ชุดยูนิฟอร์มแบบนี้มีบรรยากาศเหมาะกับหนุ่มสาวอย่างพวกเธอที่สุดแล้ว! ให้ลุงเดานะ…ตอนนี้แกคงชอบจนแทบอดใจไม่ไหวแล้วใช่ไหม?”
“เอาละ ลุงไม่รบกวนโลกส่วนตัวของแกกับเสี่ยวเซี่ยแล้ว พยายามเข้าล่ะ รีบมีหลานให้ลุงอุ้มไว ๆ นะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ—”
เสียงหัวเราะห้าวหาญและสำราญใจของเฉินต้าหลงก้องสะท้อนไปทั่วห้องนอนอันกว้างใหญ่