“ห้องเดี่ยวแถวนั้น ห้องหนึ่งค่าเช่าเดือนละหลายพันเลยใช่ไหม?”
ซูเจอพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพักสายตา “ฉันว่า เซียจือเวย์ ในหัวเล็ก ๆ ของเธอนี่นอกจากเรื่องเงินแล้ว ใส่อย่างอื่นลงไปบ้างไม่ได้หรือไง ฉันก็ไม่ได้บอกให้เธอออกเงินสักหน่อย”
เซียจือเวย์กัดริมฝีปาก “แต่เมื่อคืนนี้นายพูดชัด ๆ ว่าถ้าฉันจะย้ายเข้าไปอยู่ก็มีเงื่อนไข”
“ก็มีเงื่อนไขจริง ๆ นั่นแหละ แต่รับรองว่าไม่ใช่ให้เธอจ่ายเงิน วางใจได้”
“งั้นบอกมาสิว่าเงื่อนไขอะไรกันแน่?”
“ไปถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่ก็จอดนิ่งอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านซิงเหอวาน
หลังลงจากรถ เซียจือเวย์ยืนอยู่ตรงซุ้มประตูของหมู่บ้านที่ก่อสร้างด้วยหินอ่อนขาว
มองเข้าไปเห็นสวนเขียวชอุ่มกับทะเลสาบเทียม อีกทั้งยังมีรปภ. ร่างกำยำหลายคนในชุดเครื่องแบบเรียบร้อยยืนอยู่ตรงประตู
ชั่วขณะนั้นเธอแทบแยกไม่ออกว่าตัวเองมาถึงหมู่บ้านจัดสรรหรือแหล่งท่องเที่ยวกันแน่
เซียจือเวย์ก้มมองเสื้อผ้าเก่า ๆ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกด้อยค่าและความรู้สึกแปลกแยกอย่างรุนแรงแล่นจากกระดูกสันหลังพุ่งตรงขึ้นสู่สมอง
คนที่มีพื้นเพจมปลักอย่างเธอ มีคุณสมบัติพอจะก้าวเข้าไปในสถานที่แบบนี้จริง ๆ เหรอ?
แต่ซูเจอยืนอยู่ข้างหน้า เขาช่างเปล่งประกายและดูสบาย ๆ เหลือเกิน
เธอจะยอมให้เขาทิ้งเธอไว้ไม่ได้เด็ดขาด
ต่อให้ต้องเป็นลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างเท้าเขา เธอก็จะกัดชายกางเกงของเขาไว้แน่น ไม่มีวันยอมปล่อย