คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในห้องเมื่อวานต่างก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด รู้กันดีว่าซูเจอทำให้หลินหวั่นเอ๋อร์เสียหน้าต่อหน้าทุกคน แล้วหันไปมอบดอกไม้ให้เซียจือเวย์
แต่ปฏิกิริยาของทุกคนก็ไม่ต่างจากหลินหวั่นเอ๋อร์ ต่างคิดว่าซูเจอกับเซียจือเวย์แค่แสดงละครกันเท่านั้น
ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าควีนความงามผู้สูงส่งราวกับภูเขาน้ำแข็งจะคบกับหมาเลียอย่างซูเจอจริง ๆ
แต่ตอนนี้พอเห็นทั้งสองเดินมาด้วยกันอย่างพูดคุยหัวเราะต่อกระซิก ดูยังไงก็ไม่เหมือนแค่แสดงละครเลยสักนิด……
ชั่วขณะนั้น สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยและการคาดเดาจากทุกทิศทุกทางต่างพุ่งมาที่ทั้งสองคน
ซูเจอทำเป็นไม่เห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นเหล่านั้น เขากวาดตามองแถวหลังของห้องเรียนรอบหนึ่ง ไม่นานก็เห็นตำแหน่งของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน
จากนั้นก็พาเซียจือเวย์เดินตรงไปยังแถวหลัง
ตอนนี้หวังเถากับเพื่อนอีกสองคนกำลังหลบอยู่ตรงมุมแถวหลัง เล่นเกมเสียบไพ่จินฉานฉานกันอยู่ ไม่ทันสังเกตเลยว่าซูเจอกับเซียจือเวย์เดินเข้ามาแล้ว
พวกเขารู้ตัวอีกที ซูเจอก็ดึงเก้าอี้ข้างหวังเถาออกแล้วนั่งลงเรียบร้อย
ส่วนเซียจือเวย์เดินตามเขามาติด ๆ พอเห็นเขานั่งลงตรงนั้น เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจดึงเก้าอี้ตัวสุดท้ายข้างเขาออก แล้วนั่งลงชิดไหล่เขา
ภาพตรงหน้าทำให้หวังเถา สวี่เหลย และจางเฮ่ามองจนตาค้าง
ทั้งสามมองซูเจอที่มีสีหน้าเรียบเฉยอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เบนสายตาผ่านเขาไปมองเซียจือเวย์ที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ