ซูเจอคีบซาลาเปาอีกลูกใส่ปากตัวเอง แล้วดันซาลาเปาที่เหลืออีกสองลูกไปตรงหน้าเซียจือเวย์ทั้งหมด
ไม่เพียงเท่านั้น ไข่ที่เหลืออยู่บนโต๊ะกับโจ๊กไข่เปียกหมู เขาก็ยกให้เซียจือเวย์ทั้งหมด
เพราะเขาไม่รู้ว่าเซียจือเวย์กินได้มากแค่ไหน แต่กินเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เสียหาย
เขาเคยเห็นคนอดตาย แต่ยังไม่เคยเห็นใครกินจนท้องแตกตาย กินอิ่มจนแน่นยังดีกว่าปล่อยให้ท้องหิว
แต่พอเซียจือเวย์เห็นอาหารร้อน ๆ กองอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเธอกลับดูอึดอัดใจขึ้นมาเล็กน้อย
ปกติเธอก็กินได้น้อยอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อคืนยังถูกเรื่องต่าง ๆ ทำให้วุ่นวายจนแทบไม่ได้นอน ตอนนี้จึงไม่มีความอยากอาหารจะกินของพวกนี้เลย
เธอจึงดันอาหารเหล่านั้นกลับไปตรงหน้าซูเจออีกครั้ง “ฉันกินไม่หมดหรอก นายกินเพิ่มอีกหน่อยเถอะ นายเป็นผู้ชาย ต้องเติมพลังกายให้มากหน่อย”
ซูเจอกดมือเซียจือเวย์เอาไว้ ห้ามไม่ให้เธอขยับ แล้วแสร้งทำหน้าไม่พอใจใส่เธอ “ฉันบอกให้กินก็กิน กินไม่หมดค่อยว่ากัน”
“ถ้ายังเกรงใจฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะตัดขาดกับเธอ?”
เซียจือเวย์ไม่กล้าขัด จึงได้แต่หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ อย่างว่าง่าย
ซูเจอมองท่าทางน้อยใจแต่ไม่กล้าขัดของเธอแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนผู้ชายแย่ ๆ ที่กำลังหยอกล้อหญิงสาวผู้เรียบร้อย
แต่การแกล้งเซียจือเวย์มันสนุกจริง ๆ นี่นา
ปกติเวลาอยู่ที่มหาวิทยาลัย เซียจือเวย์มักทำท่าทีเย็นชาเหมือนผลักไสคนอื่นให้อยู่ห่าง ๆ แต่พออยู่ต่อหน้าเขากลับว่าง่ายและเชื่อฟังมาก
ความแตกต่างอย่างสุดขั้วนี้ทำให้ซูเจอเดินหน้าแกล้งเซียจือเวย์มากขึ้นเรื่อย ๆ จนถลำลึกถอนตัวไม่ขึ้น