หลังจากเซียจือเวย์พยายามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ปิดหน้าเว็บได้สำเร็จ
โลกก็กลับมาเงียบสงบเสียที
เซียจือเวย์กอดโทรศัพท์ไว้ พลางหอบหายใจเฮือกใหญ่ เธอไม่กล้าหันไปมองซูเจอที่อยู่ข้าง ๆ เลย กลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาตอนนี้
เมื่อหัวใจที่เต้นรัวค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ เธอถึงกล้าขยับศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วแอบมองซูเจอแวบหนึ่ง
เมื่อแน่ใจว่าซูเจอยังคงหลับตาสนิท เธอถึงค่อย ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะวางโทรศัพท์ของเขาไว้ข้างหมอนอย่างระมัดระวัง
จากนั้นเธอก็เลียนแบบท่าทางของซูเจอ หลับตาแน่น พยายามจะข่มตาหลับ
แต่พอหลับตา ภาพที่ไม่ควรดูเหล่านั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับถูกสลักไว้ในสมอง ไม่ว่าจะพยายามสลัดทิ้งอย่างไรก็ไม่หายไป
แก้มของเซียจือเวย์กลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลย
เพราะขาดการอบรมสั่งสอนจากครอบครัว ความเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงของเธอจึงหยุดอยู่แค่ในตำราเรียน
หนังสั้นเมื่อครู่แม้จะเล่นไปเพียงสิบกว่าวินาที แต่สำหรับเซียจือเวย์แล้ว มันมากพอที่จะพลิกความเข้าใจโลกของเธอไปหมด
ที่แท้กระบวนการสืบพันธุ์ของมนุษย์ก็เป็นแบบนั้นเองสินะ…
ยิ่งเห็นเสียงที่พระเอกนางเอกเปล่งออกมาตอนอารมณ์ถึงขีดสุด ก็ดูเหมือนจะมีความสุขมาก หรือว่านี่จะเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกดีมากจริง ๆ?
เซียจือเวย์ทั้งอับอายทั้งใคร่รู้เรื่องพวกนี้ ถึงขั้นเริ่มเสียดายอยู่บ้างว่าเมื่อครู่ไม่น่าจะรีบปิดโทรศัพท์ของซูเจอเลย