ในที่สุดซูเจอก็รูดบัตรซื้อเสื้อผ้าทุกตัวที่เซียจือเวย์ลองเมื่อครู่
เมื่อเห็นยอดเงินมหาศาลบนใบเสร็จ เซียจือเวย์ก็รู้สึกเหมือนขาอ่อนแรงขึ้นมา
แบบนี้ต้องตอบแทนซูเจอด้วยร่างกายอีกกี่ครั้งถึงจะใช้หนี้หมดกันนะ...
แต่...ก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้หรอกนะ ยังไงหลังแต่งงานกัน เรื่องแบบนี้ก็ต้องทำกันบ่อย ๆ อยู่แล้ว...
ถือว่าฝึกซ้อมล่วงหน้าก็แล้วกัน!
ซูเจอมองถุงใบใหญ่กองตรงหน้าอย่างปวดหัว ของเยอะขนาดนี้ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขากับเซียจือเวย์จะถือสะดวกหรือเปล่า
ต่อให้ถือไหว รถสปอร์ตคันเล็กของลุงเขาก็ไม่มีที่ใส่ของอยู่ดี
ผู้จัดการร้านเหมือนจะดูออกว่าซูเจอกำลังคิดอะไร จึงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแล้วพูดว่า “คุณผู้ชาย ทางร้านมีบริการส่งถึงบ้าน ต้องการใช้บริการไหมคะ?”
“ต้องการสิ ต้องการมาก!”
ซูเจอตาเป็นประกายขึ้นมาทันที มีบริการดี ๆ แบบนี้ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก!
จากนั้นเขาก็รีบแลกช่องทางติดต่อวีแชตกับผู้จัดการร้าน แล้วส่งที่อยู่ให้เธอ
ต่อมา ท่ามกลางการเดินออกมาส่งอย่างนอบน้อมของพนักงาน เขาก็พาเซียจือเวย์ออกจากร้าน แล้วเดินช็อปปิงต่อ
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้านแรกดีเกินไป หรือร้านอื่นแย่เกินไปกันแน่ ซูเจอเลือกดูอยู่นาน แต่กลับไม่มีสักตัวที่ถูกใจ
จะพูดยังไงดี...เสื้อผ้าสองสามตัวจากร้านแรกเมื่ออยู่บนตัวเซียจือเวย์แล้ว ช่วยยกระดับบุคลิกของเธอขึ้นไปอีกขั้น
แต่ร้านที่ตามมาหลังจากนั้นก็ชวนให้พูดไม่ออก อย่างมากก็แค่ดีกว่าตอนที่เซียจือเวย์ใส่เสื้อผ้าขาด ๆ อยู่หน่อยเดียว
ถึงขนาดที่ระหว่างเดินไปตามถนน ซูเจอยังอดบ่นกับเซียจือเวย์ไม่ได้ว่า ดีไซเนอร์เสื้อผ้าพวกนี้ใช้เส้นสายเข้าบริษัทกันหมดเลยหรือไง?