มีเพลงสองเพลง เพลงเปิดเรื่องหนึ่งเพลง เพลงปิดเรื่องอีกหนึ่งเพลง
เพลงเปิดเรื่อง《จุดประกายแห่งความฝัน》
เพลงปิดเรื่อง《ไม่กลัว》
หวังซินหลิงถึงกับไปไม่เป็นจริง ๆ “นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมส่งเพลงมาให้ฉันตั้งสองเพลง?”
หรือว่าจะให้เธอร้องทั้งสองเพลง?
“คืออย่างนี้นะคะพี่ซินหลิง”
ผู้ช่วยรีบอธิบาย “เพลง《ไม่กลัว》เพลงนี้ส่งมาให้เราใช้อ้างอิงค่ะ ทางนั้นบอกว่าพี่ลองฟังเสียงบันทึก แล้วทำความเข้าใจอารมณ์โดยรวมของเพลงได้”
“ใช้อ้างอิง?”
หวังซินหลิงเพิ่งเคยเจอวิธีทำงานแบบนี้เป็นครั้งแรก
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การทำเพลงประกอบการ์ตูนจริงจังขนาดนี้?
“เนื้อเพลงเขียนได้ดีอยู่นะ”
หวังซินหลิงพินิจเนื้อเพลงทั้งสองเพลง
เริ่มจาก《จุดประกายแห่งความฝัน》ก่อน
ประโยคแรก
“วิ่งฝ่าฝูงชนไป ฉันมองไม่เห็น บางครั้งก็ได้พบกับความเหงา”
เริ่มต้นจากความเหงาและสับสน
ยอมรับก่อนว่าคนเราย่อมมีช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวและหลงทาง จากนั้นจึงหันไปตามหา
แค่ประโยคเดียวก็ช่วยดึงบรรยากาศของเพลงทั้งเพลงขึ้นมาได้แล้ว
“นี่เขียนให้การ์ตูนจริง ๆ เหรอ?” หวังซินหลิงพึมพำ
“งั้นลองฟังเสียงบันทึกไหมคะ”
ผู้ช่วยหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาแล้วเสนอ “ฟังดูว่าเพราะหรือเปล่า”
“ได้สิ”
หวังซินหลิงรับแฟลชไดรฟ์จากผู้ช่วย เสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์
คลิกเพลง《จุดประกายแห่งความฝัน》
เล่นเพลง
วินาทีถัดมา เสียงดนตรีประกอบที่ฟังสบายแต่ก็ฮึกเหิมก็ดังขึ้น
“…”
“อินโทรนี่...”
หวังซินหลิงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจ “ไม่ได้เปิดผิดใช่ไหม เพลงการ์ตูนใช้ทำนองแบบนี้ด้วยเหรอ?”
ผู้ช่วยเช็กดูอีกครั้ง “ไม่ผิดค่ะ!”
เธอเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าบอกว่าเป็นเพลงการ์ตูนเหรอ?
ทำไมฟังแล้วเหมือนเพลงประกอบภาพยนตร์เลยล่ะ
เสียงร้องดังขึ้น
“วิ่งฝ่าฝูงชนไป...”