“แต่งได้ดีจริง ๆ...”
หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ หวังซินหลิงก็เอ่ยด้วยความรู้สึก
เนื้อเพลงไม่กี่ท่อนนี้ไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์เร่าร้อนฮึกเหิม และไม่ได้พร่ำสอนหลักคิดลึกซึ้งอะไร
เป็นเพียงการเล่าเรื่องอย่างเรียบง่าย
ทั้งการเติบโตภายในใจและคุณค่าของหยาดเหงื่อ ล้วนค่อย ๆ ถ่ายทอดออกมาผ่านเนื้อเพลงแต่ละประโยค
เพลง «ไม่กลัว» ฟังแล้วชวนให้ใจหดหู่
แต่แก่นของมันกลับเต็มไปด้วยพลัง
ไม่ว่าหนาวหรือร้อน ก็ยืนหยัดในความมั่นใจและก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
ความกล้าหาญไม่ได้หมายถึงการไม่รู้สึกกลัว แต่คือแม้จะกลัว ก็ยังยืนหยัดเดินต่อไป
“แต่งได้ดีจริง ๆ” ผู้ช่วยพยักหน้าเห็นด้วย
ทั้งสองเงียบลงพร้อมกัน
จู่ ๆ ผู้ช่วยก็ถามว่า “พี่ซินหลิง อยากร้องเพลงนี้ไหมคะ?”
หวังซินหลิงพยักหน้า
เธออยากร้องมาก
เพลงนี้แต่งได้ดีเกินไป
เธออยากร้องจริง ๆ
แต่...เธอถ่ายทอดความรู้สึกแบบนั้นออกมาไม่ได้
“ซูยวนไม่ได้บอกเหรอว่าเพลงนี้จะให้ใครร้อง?” หวังซินหลิงถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“บอกค่ะ” ผู้ช่วยยิ้มขื่น “เป็นฝาแฝดตัวเล็กสองคน”
“เด็กผู้หญิงเหรอ?”
“อืม”
“เสียงเด็กสินะ...”
หวังซินหลิงพยักหน้า พลางครุ่นคิด
เพลงปิดเรื่อง «ไม่กลัว» นี้ ต้องใช้เสียงเด็กเท่านั้นถึงจะถ่ายทอดความเศร้าบาง ๆ แบบนั้นออกมาได้
ความหวังซ่อนอยู่ในความเศร้า
และความหวังก็มอบความกล้าหาญให้ผู้คน
ผู้ใหญ่ร้องให้ได้ผลแบบนี้ยากมาก ต่อให้ทำได้ ผลลัพธ์ก็ยังด้อยลงไปมาก
มีเพียงน้ำเสียงบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเด็ก ๆ เท่านั้น ที่จะเติมเต็มจิตวิญญาณให้เพลงนี้ได้
ซูยวนคิดมาอย่างรอบคอบจริง ๆ
หวังซินหลิงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ขณะเดียวกันก็อดตั้งตารอวันที่เพลงจะปล่อยออกมาไม่ได้
เธอจะโดนบาดใจอยู่คนเดียวได้ยังไง!
เธออยากเห็นว่าชาวเน็ตคนอื่น ๆ จะรู้สึกยังไงหลังโดนเพลงเล่นงาน บางทีอาจพากันด่าซูจอมโจรเฒ่าว่าไร้คุณธรรมก็ได้?
พอคิดแบบนั้น หวังซินหลิงก็หัวเราะออกมา