“แม่! เฉียงเฉียงเท่มากเลย! ผมก็อยากเท่เหมือนเขาบ้าง!”
“...”
“พ่อ ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงสอบสู้คนอื่นไม่ได้ ก็เพราะมัวแต่สนใจอันดับมากเกินไป จนลืมทำให้เต็มความสามารถของตัวเอง!”
“...”
“คุณย่า คนเก่งอย่างเฉียงเฉียงยังต้องเจออุปสรรคเลย เทียบกับเขาแล้ว ปัญหาเล็กน้อยของผมไม่นับเป็นอะไรเลย พรุ่งนี้ผมจะไปช่วยคุณย่าแบกฟืน!”
“...”
“พ่อ ผมอยากทำแอนิเมชัน”
“........”
ทั่วทุกหนแห่งในประเทศ
บทสนทนาทำนองเดียวกันดังขึ้นไม่ขาดสาย
ผู้ใหญ่ที่นั่งดูแอนิเมชันเป็นเพื่อนลูก ๆ ต่างตกตะลึงจนหนังศีรษะชาไปหมด
อธิบายมาสิ!
คำพูดปลุกใจแบบนี้ ออกมาจากปากตัวร้ายจริง ๆ เหรอ?!
ไม่สิ! ไม่ใช่แล้ว!
บทพูดแบบนี้ มีอยู่ในการ์ตูนจริง ๆ เหรอ?!
การ์ตูนเรื่องไหนจะทำได้ถึงขนาดนี้กันนะ!
........
“เป็นไปไม่ได้!”
ซุนเจี้ยนเต๋อกุมศีรษะ จ้องหน้าจอโทรทัศน์เขม็ง
ลูกตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว!
แค่ฉากเดียวก็ปั้นภาพลักษณ์ตัวร้ายตัวฉกาจให้มั่นคงได้อย่างสมบูรณ์!
ขึ้นหิ้งแน่!
ต้องขึ้นหิ้งแน่นอน!
แค่ฉากรู้แจ้งนี้ฉากเดียว จูจูเสียก็ต้องดังไปอีกสิบปีแน่ ๆ!!
หรืออาจนานกว่านั้นด้วยซ้ำ!
ซุนเจี้ยนเต๋อนั่งนิ่งงันลงบนโซฟา คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
“ฉันตัดสินผิดไปเหรอ?”
“ฉันนี่นะตัดสินผิด?”
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเนื้อเรื่องของจูจูเสียมีค่านิยมผิดเพี้ยน
แต่พอมาดูตอนนี้
นี่เรียกว่าผิดเพี้ยนตรงไหนกัน?
มันถูกต้องจนแทบจะเกินไปแล้ว!
ลองคิดดูสิ ตัวร้ายตัวฉกาจอยู่ ๆ ก็เกิดรู้แจ้งขึ้นมา
พอรู้แจ้งแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?