เพื่อทดสอบฝีมือที่แท้จริง
เฉียงเฉียงเป็นฝ่ายเสนอให้เปลี่ยนจากเป้านิ่งเป็นเป้าเคลื่อนที่ที่สุ่มโผล่ออกมา
ตัดสินแพ้ชนะกันด้วยคะแนนสุดท้าย
การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
เฉียงเฉียงสงบนิ่งเป็นอย่างมาก เขายิงลูกธนูดอกแรกออกไปก่อน
ลูกธนูดอกนี้ไร้ข้อกังขา พุ่งเข้าเป้ากลางอย่างแม่นยำ
ส่วนจูจูเสียกลับยิงไม่โดนแม้แต่เป้า
อาจารย์มึนงงที่กำลังยืนดูอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจขึ้นมา
พอถึงตาเฉียงเฉียงเตรียมยิงลูกธนูดอกที่สอง
มันก็เริ่มก่อกวนไม่หยุด
“เฉียงเฉียงยิงไม่โดนหรอก เฉียงเฉียงยิงไม่โดนหรอก”
หวังจะทำให้เฉียงเฉียงเสียจังหวะ
แต่ในใจเฉียงเฉียงไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เขาไม่ใช่เฉียงเฉียงคนเดิมที่ถูกความอยากเอาชนะครอบงำได้อีกแล้ว
ตอนนี้เขาไม่ขาดอะไรอีกแล้ว!
เขายิงลูกธนูออกไปอีกครั้ง พุ่งเข้าเป้ากลางอย่างแม่นยำ!
สิบคะแนน!
.......
“เชี่ยเอ๊ย เชี่ยเอ๊ย!”
“เฉียงเฉียงเท่ชะมัดเลยว่ะ?!”
“ไอ้แก่มึนงงตัวแสบนั่น ยังคิดจะปั่นประสาทกันอีกเรอะ เสียดายที่ลุงเฉียงเฉียงของแกบรรลุธรรมบนลานน้ำแข็งไปนานแล้ว!”
“สุดยอด! ยิงสองดอกได้สิบคะแนนทั้งคู่!”
“เฉียงเฉียงสมกับเป็นนักกีฬาที่เก่งที่สุดบนเกาะหมูน้อยจริง ๆ!”
“หมูตายไม่กินอมยิ้ม ดูไม่ได้เลยสักนิด!”
“จีจีเป่ากำลังจะโดนถล่มยับแล้ว!!”
“ทำได้ดีมาก!”
“ตีเลย! ต้องตีเจ้าหมูน้อยนี่แหละ!”
“สะใจสุด ๆ!”
“ยอมรับเลย นี่เป็นฉากแอนิเมชันที่สะใจที่สุดเท่าที่ฉันดูมาในปีนี้!”
“ใครบอกว่าตัวร้ายต้องเป็นคนเลว? ตัวร้ายก็อัดตัวเอกขี้โกงและเล่นสกปรกได้เหมือนกัน!”
“มันเหมือนซูเปอร์แมนจริง ๆ!”
“เฉียงเฉียง: เฉียงคือแซ่ของฉัน ส่วนเฉียงคือชื่อของฉัน!”