ภายในห้องอัดเสียง
เงียบกริบ!
เงียบสนิทจนเหมือนตาย!
ทุกคนอ้าปากค้างพร้อมกัน พักใหญ่กว่าจะพูดอะไรออกมาได้
ไม่มีใครตกตะลึงไปมากกว่าพวกเขาอีกแล้ว
เด็กฝึกงานหน้าใหม่ที่ปกติทำอะไรไม่เป็น ต้องคอยให้พวกเขาช่วยอยู่ตลอด วันนี้กลับได้เข้าห้องอัดเสียงเป็นครั้งแรก
แล้วก็ร้องเพลงสุดยอดออกมาหนึ่งเพลง!
ใช่แล้ว!
เพลง “สักวันจะเดินไปกับเจ้า” นี่มันยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ!
ทั้งมีความละเมียดละไม มีความหมายลึกซึ้ง อารมณ์ค่อย ๆ ไล่ระดับ จากท่วงทำนองผ่อนคลายปะทุขึ้นมา และแผ่ซ่านพลังอบอุ่นท่ามกลางความเศร้า
ยิ่งฟังก็ยิ่งเหมือนย้อนกลับไปในวัยเด็ก ภาพความทรงจำที่ผ่านมาไหลย้อนเข้ามาในหัว
จู่ ๆ ก็รู้สึกแสบจมูก
แต่ในขณะเดียวกันกลับรู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยมไปทั้งตัว
นี่คือการชำระล้างจิตวิญญาณ
เพลงประกอบเพลงหนึ่งทำได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ?
ต้องเป็นบทแบบไหนถึงจะคู่ควรกับเพลงประกอบแบบนี้?
“โคตรเจ๋ง!”
หลังจากเงียบกันอยู่นาน
ในที่สุดก็มีคนพูดขึ้นมา
พี่หัวล้านคนนั้นเกาหนังศีรษะ เขาไม่เข้าใจหรอก แต่ถึงกับตะลึงไปเลย
ฝูงชนพลันฮือฮาขึ้นมา
“บ้าเอ๊ย! ซูยวน นายฝึกการร้องเพลงมายังไงเนี่ย? ทำไมถึงถ่ายทอดอารมณ์ได้หลากหลายขนาดนี้?”
“ใช่! นายจัดการอารมณ์เพลงได้ลงตัวสุด ๆ เลยนะ!”
“เนื้อเพลงก็เขียนดีเหมือนกันนะ เต็มไปด้วยความหวัง!”
“แต่ฟังแล้วทำไมฉันรู้สึกเศร้า ๆ ก็ไม่รู้แฮะ...”
“...”
ทุกคนกรูกันเข้ามา ดวงตาเป็นประกายร้อนแรง ราวกับกำลังมองตัวประหลาดอยู่
“เดี๋ยวก่อนทุกคน! รอฉันก็อปไฟล์ตัวอย่างให้เสร็จก่อน!”
ซูยวนรีบใช้แฟลชไดรฟ์ก็อปปี้ไฟล์หนึ่งชุด จากนั้นก็แทรกตัวออกจากฝูงชน
บ้าคลั่งเกินไปแล้ว
นี่เพิ่งร้องเพลง “สักวันจะเดินไปกับเจ้า” เพลงเดียวเองนะ
ถ้าเขาเอาเพลงประกอบ “หมีป่าป่วนเมือง ภาคหุบเขาหิมะ” ออกมาให้ฟังบ้าง
พวกนี้คงช็อกกันตายแน่!
ซูยวนเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา
【โฮสต์: ซูยวน】
【ผลงานปัจจุบัน: “สักวันจะเดินไปกับเจ้า” ค่าความนิยม: 300!】
【จำนวนครั้งที่สุ่มรางวัลได้ในปัจจุบัน: 0 (ใช้ค่าความนิยม 1,000 แต้มต่อครั้ง!)】
“ค่าความนิยมเพิ่มแล้วเหรอ? ไม่เลว ๆ!”
ซูยวนพอใจมาก
เขานึกภาพออกแล้วว่าหลังจาก “ตรุษจีน” ฉบับแก้ไขของเขาเข้าฉาย เพลงประกอบจะสร้างกระแสฮือฮาได้ขนาดไหน
ซูยวนเดินไปหาซุนเฉียง
จางเสวียเอ๋อร์กำลังมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน
ทั้งไม่อยากเชื่อ ทั้งประหลาดใจ...เหมือนจะมีหมั่นไส้นิด ๆ ด้วยหรือเปล่า?
จางเสวียเอ๋อร์หมั่นไส้จริง ๆ นั่นแหละ!
หมอนี่พอไม่ลงมือก็แล้วไป แต่พอลงมือทีเดียวกลับทำเอาเธอตกใจแทบแย่
ทั้งความสามารถในการแต่งเพลง ทั้งฝีมือการร้องเพลง...
แล้วยังการถ่ายทอดอารมณ์อีก...
นี่เป็นระดับฝีมือที่เด็กฝึกงานควรจะมีจริง ๆ เหรอ?
“เสี่ยวซู นายต้องอธิบายให้พวกเราฟังดี ๆ แล้วล่ะ!” จางเสวียเอ๋อร์พูดอย่างหัวเสีย
“ใช่!”
ซุนเฉียงกระโดดพรวดเข้าไปโอบซูยวน
“นายมีฝีมือโหดขนาดนี้ แล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่องมาตลอด หลอกให้พวกเราตายใจอยู่ใช่ไหม?”
ซูยวนร้องว่าโดนใส่ร้าย
เขาเพิ่งปลุกระบบขึ้นมาได้เหมือนกันนะ!
ขณะนั้นเอง
ประตูก็ถูกผลักเปิดออก
เล้งชิงหว่านเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย พอเห็นซูยวน แววตาก็ไหววูบขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอของซุนเฉียงหรอกเหรอ?
แล้วเด็กฝึกงานคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เลขานุการที่ตามหลังมาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ก่อนเข้ามา เธอยังคิดว่าคงมีคนเก่งในทีมของซุนเฉียง ทำให้พวกเขาทำงานคืบหน้าเร็วขึ้นมาก
แต่ดูตอนนี้แล้ว
คนที่ร้องเพลงคือเด็กฝึกงานที่ชื่อซูยวนคนนี้เหรอ?
“หัวหน้าเล้ง!”
ซุนเฉียงกระแอม รีบยืนตัวตรงอย่างว่าง่าย คนอื่น ๆ ก็ยืนหลังตรงตามไปด้วย
เล้งชิงหว่านกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะมาหยุดอยู่ที่ซูยวน
“เพลงเมื่อกี้...นายร้องเหรอ?”
ไม่มีใครสังเกตเห็น
น้ำเสียงของเธอฟังดูกระวนกระวายเล็กน้อย คล้ายกับยังหอบอยู่ด้วย
“หัวหน้าเล้ง ผมร้องเองครับ”
ซูยวนพยักหน้า แล้วยื่นไฟล์ที่ก็อปปี้ไว้พร้อมกับโน้ตเพลงให้เธอ
เขาเองก็กังวลอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าหัวหน้าเล้งมีรสนิยมทางดนตรีแบบไหน จะไม่ตีกลับงานเขาใช่ไหม?
ทุกคนต่างกลั้นหายใจ
มองเล้งชิงหว่านอย่างคาดหวัง
อยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไร
เล้งชิงหว่านมองโน้ตเพลง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอก็พยักหน้า
“ดีมาก”
ซุนเฉียงรู้สึกตัวสั่นขึ้นมา
หัวหน้าเล้งชมว่าดีงั้นเหรอ?
ให้ตายสิ!
เล้งชิงหว่านขึ้นชื่อว่าเข้มงวด ผลงานที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน พออยู่ในปากเธอก็ยังมีจุดให้ติได้เสมอ
แล้วทำไมเพลงของซูยวนเพลงนี้
ถึงไม่มีข้อเสียสักนิดเลยล่ะ?
นี่มันปกติแน่เหรอ?
ซุนเฉียงแอบมองซูยวน สีหน้าราวกับถูกทอดทิ้ง
ให้ตายเถอะ!
ฉันไม่ยอมให้นายเก่งกว่าฉันหรอกนะ!
คนอื่น ๆ ก็รู้สึกขนลุกเหมือนกัน
หัวหน้าเล้งยังไม่ได้ฟังด้วยซ้ำ แค่มองโน้ตก็รู้แล้วว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมงั้นเหรอ?
สุดยอดเลย!
ที่จริงพวกเขาเข้าใจผิด
เล้งชิงหว่านฟังแล้ว แถมยังฟังตั้งแต่ต้นจนจบด้วย
ดูแค่โน้ตเพลงอย่างเดียวคงดูอะไรไม่ออก แต่ถ้าให้ซูยวนร้อง
ผลลัพธ์ก็ไม่ธรรมดาแล้ว!
ได้คะแนนเพิ่มอีกเพียบเลยล่ะ!
“เดี๋ยวก่อน...”
จู่ ๆ เล้งชิงหว่านก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “ซุนเฉียง โปรเจกต์ของพวกนายไม่ใช่ ‘วัวมาแล้ว’ เหรอ? เพลงนี้ไม่เข้ากันนะ?”
“เป็นแบบนี้ครับหัวหน้าเล้ง”
ซุนเฉียงรีบอธิบาย “เพลงนี้ซูยวนแต่งเอง โปรเจกต์ของเขาเป็นของบริษัทแฟงเท่ เรื่อง ‘หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน’ ครับ”
“?” เล้งชิงหว่านขมวดคิ้ว
เธอเคยอ่านบทเรื่องนั้นแล้ว เขียนอะไรสะเปะสะปะไม่เป็นเรื่องเป็นราว
หมีสองตัวสู้กับเจ้าหัวล้านคนหนึ่ง
สุดท้ายเจ้าหัวล้านก็ทำเท่วางท่าใส่คนอื่น ก่อนจะวิ่งกลับบ้านไปฉลองตรุษจีนได้สำเร็จ
เรียกได้ว่าหลุดโลกสุด ๆ
โปรเจกต์แบบนี้ แล้วจะเขียนเพลงดี ๆ แบบนี้ไปทำไม?
เสียของชัด ๆ!
“เพลงนี้ไม่เข้ากับ ‘ตรุษจีน’”
เล้งชิงหว่านมองซูยวน แววตาเผยความสงสัยใคร่รู้เป็นครั้งแรก
“ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้นายปล่อยเพลงนี้เดี่ยว ๆ มากกว่า อย่าเอาไปผูกเป็นเพลงประกอบให้เรื่องอื่น”
“ยังไงนี่ก็เป็นเพลงที่ดีเพลงหนึ่ง”
เล้งชิงหว่านพูดอย่างตรงไปตรงมา
ใครเห็นบทแบบ “ตรุษจีน” ก็ไม่อยากให้ละครมาทำลายเพลงดี ๆ หรอก
แต่ซูยวนเตรียมใจไว้แล้ว
เขาไม่พูดอะไร เพียงหยิบบท “ตรุษจีน” ฉบับแก้ไขออกมา
“หัวหน้าเล้ง ลองอ่านดูก่อนครับ”
“นี่คือ...”
เล้งชิงหว่านชะงักไป ก่อนจะรับบทมาอ่าน
ทุกคนต่างสงสัยกันเล็กน้อย
นี่อะไรน่ะ?
“นี่เป็นบทที่ผมแก้แล้ว ฉบับก่อนหน้านี้ไม่เข้ากันจริง ๆ แต่ตอนนี้เข้ากันแล้วครับ”
???
คำถามผุดขึ้นมาเต็มหัวทุกคน
อะไรคือบทที่นายแก้แล้ว?
นี่มันปกติแน่เหรอ?
“บ้าเอ๊ย! นายว่างมากหรือไงเนี่ย!”
ซุนเฉียงหลุดปากร้องออกมา
แต่งเพลงดี ๆ ได้ แต่เพลงไม่เข้ากันก็ไม่เข้ากันสิ ปล่อยขายเดี่ยว ๆ ไปตรง ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?
ยังอุตส่าห์ไปแก้บทให้เขาอีก
นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ!
อีกอย่าง!
แก้บทแล้วก็ต้องจ่ายเงินสิ
บริษัทแฟงเท่จะยอมจ่ายเงินเอาบทของนายไปใช้เหรอ?
นี่มันเหลวไหลชัด ๆ!
จางเสวียเอ๋อร์กระทืบเท้าด้วย
“หมอนี่ แต่งเพลงได้ดีขนาดนี้ แล้วทำไมทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลยนะ!”
“ไม่ควรทำแบบนี้เลยจริง ๆ!”
ซูยวนไม่ได้พูดอะไรต่อ
เหตุผลง่ายมาก เขาเชื่อว่าเพลง “สักวันจะเดินไปกับเจ้า” คู่ควรกับบทนี้
ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่
ซุนเฉียงกับจางเสวียเอ๋อร์และคนอื่น ๆ เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เงียบเกินไปแล้ว
ทำไมหัวหน้าเล้งไม่พูดอะไรเลย?
หรือบทเขียนแย่เกินไปจนเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี?
ทุกคนแอบมองไป แล้วก็ต้องตะลึงงัน
ตอนนี้เล้งชิงหว่านไม่มีท่าทีเย็นชาและหยิ่งทะนงเหมือนก่อนหน้าเหลืออยู่เลย
เธอจับบทพลิกอ่านไปมา ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งตื่นเต้น
ท้ายที่สุดก็อดชมไม่ได้ “ดีมาก! ดีมากจริง ๆ!”
“พอแก้แบบนี้แล้ว เพลงนี้ก็เหมือนแต่งมาเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะเลย!”
เล้งชิงหว่านเงยหน้าขึ้น มองซูยวนอย่างลึกซึ้ง
“นายชื่อซูยวนใช่ไหม?”
ซูยวนพยักหน้า
“เอาแบบนี้ นายไปใช้ห้องทำเพลงที่ดีที่สุดของบริษัทได้เลย ส่วนเงินทุนเริ่มต้นของโปรเจกต์นี้ ฉันจะเพิ่มให้เป็น 2 ล้าน”
“นายต้องอัดเพลงประกอบเพลงนี้ออกมาก่อนให้ได้!”
เล้งชิงหว่านพูดอย่างรวดเร็ว “ทำได้ดีไหม?”
“ได้ครับ! ต้องทำได้แน่นอน!”
ซูยวนตื่นเต้นสุด ๆ งานนี้ผ่านฉลุยแล้ว!
บริษัทเปิดทางให้เขาเต็มที่ขนาดนี้ ยังจะรออะไรอีกล่ะ?
ลุยเลย!
เล้งชิงหว่านพยักหน้า
จากนั้นก็เดินออกจากห้องอัดเสียงอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน
......
ด้านนอกประตู
เล้งชิงหว่านปรับอารมณ์ให้สงบลง ก่อนจะพูดกับเลขานุการที่อยู่ข้าง ๆ
“ไปแจ้งทุกคน เรียกประชุมบริษัทเดี๋ยวนี้!”