หลังจากเล้งหว่านชิงจากไป
เสียงอุทานด้วยความไม่อยากเชื่อก็ดังขึ้นอีกครั้งภายในห้องอัดเสียง
“ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ซูยวนได้การยอมรับจากหัวหน้าเล้งจริง ๆ เหรอ?”
“โห! ใช้อุปกรณ์ที่ดีที่สุดของบริษัทได้ตามใจ แถมยังเพิ่มงบให้อีกสองล้านหยวนทันที!”
“ถ้าบอกว่าซูยวนมีคนเลี้ยง ฉันก็เชื่อ!”
“พี่ชาย ฉันอยากสลับไปเป็นเขาจะแย่แล้ว!”
“...”
ในบรรดาทุกคน ซุนเฉียงเป็นคนส่งเสียงดังที่สุด
เขากอดซูยวนแน่นจนแทบจะทำอีกฝ่ายตายคาอก
ทั้งกลัวว่าเพื่อนจะลำบาก ทั้งกลัวว่าเพื่อนจะขับแลนด์โรเวอร์!
ซูยวนกำลังรุ่งสุด ๆ เลยนะ!
“พอแล้ว ๆ หนังจะผ่านการยอมรับจากบริษัทแฟงเท่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย”
ซูยวนดิ้นจนหลุดออกมาได้อย่างยากลำบาก
แล้วพูดส่ง ๆ ไปว่า
“ฉันแค่โชคดีเท่านั้นเอง พวกนายคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันแต่งทำนองกับเขียนเพลงเองได้?”
ทุกคนทำหน้าเหยียดหยาม บอกชัดว่าไม่เชื่อ
โชคดีแล้วจะเขียนเพลงดี ๆ แบบนี้ออกมาได้เหรอ?
ถึงขั้นแก้บทหนังของคนอื่น แถมยังทำให้หัวหน้าเล้งพอใจมากอีก?
หลอกผีหรือไง?
“ทุกคนใจเย็นก่อน ซูยวนพูดถูกอยู่ข้อหนึ่ง”
จางเสวียเอ๋อร์เอ่ยขึ้นอย่างกังวลเล็กน้อย “ถึงพวกเราจะยังไม่เห็นบทที่เขาแก้ก็เถอะ”
“แต่หัวหน้าเล้งบอกว่าดีแล้ว ยังไงมันก็ต้องดีแน่”
“ปัญหาคือ บทที่บริษัทแฟงเท่เขียนเอง จะยอมให้คนอื่นมาชี้นิ้วแก้ได้เหรอ?”
คำพูดของเธอทำให้ทุกคนใจเย็นลงเล็กน้อย
ก็จริง
ถ้าเป็นพวกนาย จะยอมให้ใครมาแก้บทที่อุตส่าห์เขียนเองอย่างยากลำบากไหมล่ะ?
ถึงอีกฝ่ายจะแก้ได้ดีกว่าก็ตาม?
เพราะรักษาหน้าไว้ก็คงไม่ยอมรับง่าย ๆ หรอกมั้ง?