ตอนที่ซูยวนนั่งลงหน้าเปียโน
ทักษะการบรรเลงหลากหลายรูปแบบก็พรั่งพรูขึ้นมาในหัว
เพลงธีมของ «มหัศจรรย์อาU» มีชื่อว่า «ฉันกับเธอ» ทำนองประกอบเรียบง่ายมาก
แต่ยิ่งเรียบง่าย ก็ยิ่งทดสอบฝีมือ
ใคร ๆ ก็เล่นโน้ตให้ตรงได้ แต่ถ้าอยากบรรเลงให้มีอารมณ์ร่วม แค่อดทนและพยายามยังไม่พอ
ซูยวนวางมือทั้งสองลงบนแป้นเปียโน เริ่มลองเสียง
ทุกคนมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงของเขา ต่างรู้สึกประหลาดใจ
“ซูยวนเล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอ?”
“จริงดิ? ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้เลย!”
“ให้ตายเถอะ หมอนี่ปิดบังพวกเราไว้ตั้งกี่เรื่องกันแน่!”
“ว่าไม่ได้ ท่าทางดูเป็นมืออาชีพเหมือนกันนะ!”
“……”
ซุนเฉียงลูบคาง คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
ช่วงนี้ซูยวนทำให้เขาตกตะลึงมากเกินไป
จนเขาแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
“คงเล่นได้ไม่เก่งหรอก เพิ่งเข้าวงการมั้ง……”
ซุนเฉียงคิดเช่นนั้น
ไม่นาน
ซูยวนก็ลองเสียงเรียบร้อย
เขาหลับตาลง ความทรงจำในวัยเด็กหวนกลับมาในหัว บ่ายวันหนึ่งที่แดดแรงอบอ้าว
หลังเลิกเรียน เด็กชายกลับถึงบ้าน โยนกระเป๋านักเรียนไว้ข้าง ๆ แล้วเปิดโทรทัศน์
บนจอกำลังฉายการ์ตูนเรื่อง «มหัศจรรย์อาโย»
เสียงจักจั่นนอกหน้าต่างร้องระงม กิ่งไม้แตกใบเติบโตอย่างรวดเร็ว
พัดลมไฟฟ้าหมุนส่งเสียงหึ่ง ๆ
เด็กชายจ้องโทรทัศน์อย่างใจจดใจจ่อ ถูกภาพแปลกใหม่และสนุกสนานบนจอดึงดูดไว้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
การ์ตูนหนึ่งตอนก็จบลง
เด็กชายรู้สึกว่างเปล่าและเสียดาย
ช่วงเวลาดี ๆ มักผ่านไปเร็วเสมอ