“ประธานเล้ง ขอโทษนะคะ ฉันอาจจะตื่นเต้นไปหน่อย แต่ที่พูดเป็นเรื่องจริงค่ะ”
“เพลงนี้เข้ากับเรื่อง ‘มหัศจรรย์อา U’ มากจริง ๆ!”
“ฉันอยากซื้อเพลงนี้ ไม่ว่าจะราคาเท่าไรก็ยอม!”
เฉินเยว่ไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อนเลย
จะโทษเธอก็ไม่ได้
เดิมทีเธอหมดหวังไปแล้ว
ที่ยอมตามเล้งชิงหว่านมาที่สตูดิโอ ก็แค่หวังจะหาแรงบันดาลใจสักนิดเท่านั้น
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ต่อให้ต้องยื้อไม่ให้ ‘มหัศจรรย์อา U’ ออกฉาย
เฉินเยว่ก็เต็มใจจะหาเพลงดี ๆ สักเพลงที่เข้ากับโทนของแอนิเมชันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เธอทุ่มเทความพยายามไปมากมาย
และผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คิดว่าวันนี้คงกลับไปมือเปล่าอีกตามเคย
ใครจะคิดว่าเธอจะได้เจอเรื่องน่าทึ่งแบบนี้เข้าให้
เสียงเพลงที่ดังออกมาจากห้องบันทึกเสียงแห่งนี้
เข้ากับ ‘มหัศจรรย์อา U’ มากจริง ๆ!
อย่างท่อนแรกที่ร้องว่า
“วันฟ้าใส~แอบเหงาอยู่หน่อย~ของเล่น~ถูกทิ้งไว้ข้าง ๆ~”
ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศของทำนอง หรืออารมณ์ที่ถ่ายทอดผ่านเนื้อเพลง
ก็ขับความเศร้าจาง ๆ ออกมาได้เต็มที่เลยไม่ใช่เหรอ?
พระเจ้า!
บนโลกนี้มีเพลงที่เข้ากันได้ขนาดนี้ด้วยเหรอ!
แค่ท่อนเปิดเพลง
ก็ถ่ายทอดอารมณ์ของเพลงทั้งเพลงออกมาได้หมด ทั้งทำนองที่สดใสร่าเริง แต่บรรยากาศกลับเศร้าสร้อยอย่างสุดซึ้ง
โดยเฉพาะน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่ม ร้องออกมาได้ดีจนแทบไม่มีที่ติ
การถ่ายทอดอารมณ์
ละเอียดอ่อนยิ่งกว่านักร้องหญิงในบริษัทของเธอเสียอีก
เฉินเยว่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีทางออกในยามสิ้นหวัง แล้วพลิกกลับมาพบความหวังได้อีกครั้ง
ความประหลาดใจครั้งนี้มาอย่างกะทันหันเกินไป
“คุณเฉิน...พักหายใจก่อนนะคะ”
มือของเล้งชิงหว่านถูกจับจนเจ็บ เธอดิ้นอยู่พักหนึ่งก็ยังหลุดไม่ออก