“บริษัทดนตรีชิงหวาน?”
ติงเฉียงชะงักไป ใจเริ่มสงสัยขึ้นมา
พวกเธอโทรมาทำไม?
หรือว่าเพลงประกอบทำเสร็จแล้ว?
แต่บริษัทแฟงเท่เพิ่งจ้างพวกเธอทำเพลงได้ไม่กี่วันเองไม่ใช่เหรอ?
“หรือจะโทรมาเรียกเงินเพิ่ม?”
กรรมการคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
เงินทุนทั้งหมดของภาพยนตร์เรื่อง «หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน» หมดไปกับภาพร่างแล้ว จึงไม่มีเงินเหลือพอจะทุ่มให้กับการทำเพลงประกอบจริง ๆ
ติงเฉียงไม่มีทางเลือก จึงต้องโยนงานนี้ให้บริษัทอื่นทำ
เงินที่ให้ไปก็ไม่มาก แค่ไม่กี่หมื่นหยวนเท่านั้น
เป็นเรื่องปกติที่บริษัทชิงหวานจะไม่เห็นเงินก้อนนี้อยู่ในสายตา
“ฮัลโหล”
ติงเฉียงรับสายอย่างกระวนกระวาย พลางคิดว่าเซ็นสัญญากันไปแล้ว อีกฝ่ายคงไม่ถึงกับกลับคำหรอก
ไม่นาน ภาพของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่
ที่นั่นก็เป็นห้องทำงานเช่นกัน
หญิงสาวผู้สง่างามและเย็นชานั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน ส่วนกรรมการคนอื่น ๆ นั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่สองข้าง
สีหน้าของเล้งชิงหว่านยังคงสงบนิ่ง ไม่แยแสสิ่งใด
แต่ทุกคนสังเกตเห็นอย่างฉับไวว่า
คนรอบตัวเธอมีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเพิ่งหารือเรื่องสำคัญเสร็จ
“คุณเล้ง”
ติงเฉียงรีบทักทาย ก่อนถามอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ทราบว่าบริษัทดนตรีชิงหวานติดต่อเรามีธุระอะไรครับ”
“เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ”
คุณเล้งส่งสัญญาณให้เลขาสาวเป็นคนคุยกับอีกฝ่าย
เมื่อครู่นี้เอง
การประชุมภายในของบริษัทดนตรีชิงหวานเพิ่งสิ้นสุดลง
เล้งชิงหว่านประกาศข่าวสำคัญทันที นั่นคือบริษัทจะร่วมมือกับบริษัทแฟงเท่
เพื่อสร้างภาพยนตร์ฉลองตรุษจีนด้วยกัน
ขณะเดียวกัน บริษัทดนตรีชิงหวานจะรับผิดชอบการทำเพลงประกอบ การดัดแปลงบท และการควบคุมความคืบหน้าโดยรวม
เหล่ากรรมการได้ยินข่าวนี้แล้วถึงกับอึ้ง
บริษัทแฟงเท่?
ใครกัน?
บริษัทดนตรีชิงหวานไม่ได้ทำเพลงหรอกเหรอ?