“ซูยวน นั่งสิ”
เล้งชิงหว่านพาซูยวนเข้าไปในห้องทำงานของเธอ หลังปิดประตูแล้วก็ชี้ไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งตามสบาย
จากนั้นยังรินน้ำร้อนให้เขาอีกแก้ว
ซูยวนรู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับเกินคาด
ประธานสาวผู้เย็นชาและสง่างามตรงหน้า
ดูเหมือนจะกระตือรือร้นกับเขาเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ที่เรียกนายมาเพราะอยากคุยเรื่องการสร้าง ‘หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน’ นายมีความคิดอะไรบ้างไหม?”
หัวหน้าเล้งพูดเข้าเรื่องตรง ๆ
พลางมองสำรวจซูยวน
ใต้บังคับบัญชาของเธอมีพนักงานแบบนี้อยู่ด้วย ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยสังเกตเห็นเลยนะ?
“เรื่องนี้เหรอครับ ผมมีความคิดอยู่บ้างจริง ๆ”
ซูยวนเดาว่าเล้งชิงหว่านน่าจะเริ่มร่วมมือกับบริษัทแฟงเท่แล้ว
เร็วกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
บางทีประธานบริษัทแฟงเท่อาจเป็นคนที่ตั้งใจทำแอนิเมชันจริง ๆ ก็ได้
“ผมคิดว่า บทก็ส่วนบท เพลงธีมก็ส่วนเพลงธีม เขียนสองอย่างนี้ได้ดีไม่ได้หมายความว่าจะสำเร็จทุกอย่าง”
“ในเมื่อแฟงเท่จะทำหนัง สิ่งที่ต้องดูกันตอนท้ายก็คือผลงานที่ออกมา”
“ถ้าผลงานออกมาไม่ดี ต่อให้บทเขียนได้โดดเด่นแค่ไหน เพลงธีมร้องเพราะแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์”
ซูยวนบอกความคิดของตัวเองออกมา
เมื่อครู่เขาค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตจนเจอผลงานชุด ‘หมีป่าป่วนเมือง’ ที่บริษัทแฟงเท่เคยสร้างไว้ก่อนหน้านี้
และพบปัญหาบางอย่าง
นั่นก็คือ งานสร้างหยาบมากจริง ๆ!
ทั้งงานศิลป์ ทั้งภาพร่าง...
เรียกได้ว่าย่ำแย่จนดูแทบไม่ได้!
ตอนแรกของ ‘หมีป่าป่วนเมือง’ ฉบับดั้งเดิม ชื่อตอน ‘เพื่อนบ้านคนใหม่’ ก็หยาบพอแล้วใช่ไหม?