ซี้ด!
ทุกคนฟังคำพูดของจางเสวียเอ๋อร์แล้วต่างก็ใจหายวาบ
รางวัลนักแต่งเนื้อร้องยอดเยี่ยมแห่งปี?
คำชมนี้สูงเกินไปแล้ว!
น่าเสียดาย รางวัลนี้ไม่เคยมอบให้เพลงเด็กสักเพลง ซูยวนคงได้รางวัลยากแน่
“แน่นอน สิ่งที่ฉันจะพูดไม่ใช่เนื้อเพลง แต่เป็นสัมผัสเสียง!”
จางเสวียเอ๋อร์โยนประเด็นขึ้นมา
“สัมผัสเสียง?”
“..........”
“ใช่แล้ว สัมผัสเสียงนี่แหละ”
ซูยวนกล่าว “เหตุผลที่เพลงนี้ถ่ายทอดพื้นอารมณ์แห่งความโดดเดี่ยวของเด็กออกมาได้”
“ขณะเดียวกันก็ฟังอบอุ่นเยียวยาจิตใจ แต่พอนึกย้อนกลับไปกลับชวนให้ใจหาย อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก”
“สัมผัสเสียงมีส่วนสำคัญอย่างน้อยกว่าครึ่ง”
ตรงข้ามกับเขา
เฉินเยว่กับเล้งชิงหว่านตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
เล้งชิงหว่านขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่ใหญ่ ดวงตาคู่งามก็ฉายแววเข้าใจขึ้นมา
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เหตุผลที่เพลง《ฉันกับเธอ》ฟังแล้วชวนให้รู้สึกเศร้า ทั้งที่เหมือนจะไม่ใช่ ก็เพราะว่า
ท่อนหลักใช้บันไดเสียงเมเจอร์ทั้งหมด แต่ไม่ได้มีแค่เมเจอร์เท่านั้น ยังนำคอร์ดที่มีสีสันของไมเนอร์มาใช้เป็นจำนวนมาก
ทำนองเคลื่อนลงต่ำ สร้างบรรยากาศร่าเริงปนความอาลัยอาวรณ์
อย่างที่ทุกคนรู้กัน
เมเจอร์สดใส ส่วนไมเนอร์เศร้าสร้อย
เมื่อนำทั้งสองอย่างมาผสมกัน ก็ยังคงความสดใสไร้เดียงสาแบบการ์ตูนไว้ได้
ทั้งยังใช้คอร์ดไมเนอร์แทรกความเศร้าจาง ๆ เอาไว้
ผลลัพธ์ที่ออกมาไม่ตรงกับข้อเรียกร้องที่เฉินเยว่พูดไว้ก่อนหน้านี้พอดีหรอกหรือ?
พูดได้แค่ว่าซูยวนคิดได้อย่างแยบคาย
เขาหาทางออกที่ดีที่สุดเจอ
ยิ่งไปกว่านั้น
เนื้อเพลง《ฉันกับเธอ》ก็ผ่านการขัดเกลามาอย่างหนักเช่นกัน
สัมผัสคล้องจองตลอดทั้งเพลง ทั้งคำว่า เดี่ยว ริม สด และระหว่าง...
คำลงท้ายคล้องจองด้วยเสียงเดียวกัน ทำนองซ้ำไปมา แต่กลับลงจังหวะเน้นของพยางค์ภาษาจีนได้พอดี