“บ้าจริง ไอ้สารเลวนั่น มันรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?!”
“ฉันเป็นถึงประธานบริษัทซากุระ มันกล้าปฏิเสธข้อเสนอซื้อกิจการของฉันงั้นเหรอ?!”
“มันไม่อยากอยู่ในวงการแอนิเมชันแล้วหรือไง?!”
ทานาชิตะ โคจิโร่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
เขาไม่เข้าใจเลย!
เมื่อก่อนบนแผ่นดินจีนแห่งนี้ เขาเป็นใหญ่คับฟ้า อยากทำอะไรก็ทำ อยากกดหัวใครก็ได้กด
แต่วันนี้กลับเจอเรื่องขัดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ทานาชิตะ โคจิโร่เปิดโทรศัพท์ แล้วกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของโจวหมิงหย่วนอีกครั้ง
กลับพบว่าวิดีโอสามคลิปที่อีกฝ่ายเพิ่งลงติด ๆ กันดังระเบิดทั้งหมด!
แต่ละคลิปมียอดกดถูกใจทะลุหนึ่งล้าน!
ยอดผู้ชมยังพุ่งขึ้นไม่หยุด!
ทานาชิตะ โคจิโร่แทบถลนตา ยอดเข้าชมพวกนี้ควรจะถูกใช้เพื่อกำจัด «หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน» ไม่ใช่หรือไง!
ถึงจะไม่ได้อย่างนั้น อย่างน้อยก็ควรเทไปให้ «วิญญาณจิ้งจอก» ของเขาทั้งหมดสิ!
แต่ตอนนี้กลับเอาไปประเคนให้คนอื่นหมด!
ทานาชิตะ โคจิโร่เปิดช่องแสดงความคิดเห็น
ข้างในเต็มไปด้วยรูปตั๋วหนังที่ซื้อกันแล้ว
ทุกคนต่างถกเถียงกันว่าหนังแอนิเมชันจีนเรื่องไหนกันแน่
ถึงทำให้หมิงหย่วน นักรีวิวที่ขึ้นชื่อเรื่องปากจัด แนะนำรัว ๆ ถึงสามคลิป!
ทุกคนถูกกระตุ้นจนคันไม้คันมือ อยากรู้จนทนไม่ไหว!
โฆษณารอบนี้
อย่างน้อยก็ช่วยให้ «หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน» ขายตั๋วเพิ่มได้อีกสามล้านใบ!
ปัง!
“บ้าจริง!!”
ทานาชิตะ โคจิโร่คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำด้วยความร้อนใจ
เขาโกรธจนแทบคลั่ง!
“เร็ว! รีบหากองทัพหน้าม้าให้ฉัน ฉันจะถล่มชื่อเสียงไอ้สารเลวสองคนนั่นให้ยับ!!”
“แล้วก็เพิ่มงบประชาสัมพันธ์ให้หนักขึ้น! เททั้งหมดไปให้ «วิญญาณจิ้งจอก»!”
“ฉันจะทำให้ «หมีป่าป่วนเมือง» ต้องชดใช้จนตัวสั่น!!”
.........
บริษัทดนตรีชิงหวาน
หลังซูยวนวางสาย เขาก็จัดการบล็อกทานาชิตะ โคจิโร่ทันที