หลังจากการเก็บกวาดครั้งใหญ่
ห้องของนิโคแมวแมวก็สะอาดเป็นที่เรียบร้อย!
ช่างน่ายินดี น่ายินดีจริง ๆ!
"อ่า! หมดแรงแล้ว! นิโคแมวแมว! เธอใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!"
หลินเป่ยในที่สุดก็มีที่ยืนในห้องนี้ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที
มองดูผลงานการทำความสะอาดของตัวเอง
ถึงห้องจะดูสะอาดขึ้นมาไม่น้อย แต่ก็ยังมีคราบสกปรกเก่าแก่และรอยที่ซึมลงไปในพื้นไม้ที่เช็ดไม่ออก โชคดีที่กลิ่นเหม็นที่อบอวลหายไปแล้ว
"เหมียว~ เหนื่อยจังเลยเหมียว~ ขอบคุณนะเหมียว~"
นิโคแมวแมวก็ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เหงื่อซึมทั่วตัว เห็นได้ชัดว่านางก็หมดแรงกับการทำความสะอาดเหมือนกัน
"นิโคแมวแมว? นี่เธอเป็นแมวสาวจริง ๆ เหรอ?! สภาพแวดล้อมแบบนี้สิ่งมีชีวิตอะไรก็อยู่ไม่ได้หรอกนะ!"
หลินเป่ยโล่งใจอย่างเดียวที่ตอนทำความสะอาดด้วยกัน สองสิ่งมีชีวิตสุดแกร่งอย่างหนูกับแมลงสาบที่เขาจำได้ไม่โผล่มา
ไม่งั้น เขาคงต้องให้ห้องของนิโคแมวแมวได้รู้จักกับยาฆ่าแมลงสไตล์เยอรมันของเขาจริง ๆ!
"เหมียว! หลินเป่ยพูดแบบนี้ได้ยังไง?! ฉันสะอาดที่สุดแล้ว!"
นิโคแมวแมวไม่เห็นด้วยกับคำพูดของหลินเป่ยอย่างชัดเจน นางคิดว่าตัวเองอย่างน้อยก็สะอาด
หรืออาจจะเป็นเพราะฟิลเตอร์การรับรู้ของนางหนาเกินไปก็เป็นได้
"พอเถอะ! ไปให้ไกล ๆ เลย! เสื้อผ้าของเธอเองยังไม่ได้ซักเลย!"
ถ้าหลินเป่ยเจอแมวสาวหอมกรุ่นนุ่มนิ่มตัวอื่นโถมเข้ามาหา เขาคงยินดีรับไว้แน่นอน
แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ของนิโคแมวแมวคนนี้...
เขารับไม่ได้จริง ๆ! นี่มันแมวสาวจริง ๆ เหรอ?
ไม่ได้บอกว่านิโคตินเป็นพิษร้ายแรงต่อสัตว์หรือไง?!
และคำพูดของหลินเป่ยก็ดูจะกระตุ้นนิโคแมวแมวที่คิดว่าตัวเองมีเสน่ห์มากมายเหลือเกิน
"ได้โปรดเถอะเหมียว! หลินเป่ย! ตอนอยู่โรงเรียนฉันได้รับความนิยมมากนะ! มีรุ่นน้องทั้งชายหญิงมากมายยกย่องฉันด้วย!"
พูดจบ นิโคแมวแมวก็ไม่สนใจว่าหลินเป่ยจะเป็นคนนอกหรือไม่ เดินถอดเสื้อผ้าไปพร้อม ๆ กับเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ส่วนหลินเป่ยก็ยึดมั่นในแนวคิดทำความดีให้ถึงที่สุด ถือไม้ถูพื้นเตรียมจะกวาดห้องของนิโคแมวแมวเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ทว่า ขณะที่เขาเพิ่งถูพื้นเสร็จ ก็พบสิ่งของรูปทรงกล้วยชิ้นหนึ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะเน่าเสียแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ากินได้
"โอ้? นิโคแมวแมวซื้อกล้วยไว้ด้วยเหรอ?"
ขณะที่เขาหยิบกล้วยขึ้นมาเตรียมจะให้รางวัลตัวเอง——
เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก็ดังมาจากในห้องน้ำ
"เหมียว! หลินเป่ย! ไฟแช็กของฉันล่ะ? ไฟแช็กของฉัน! ฉันจะสูบบุหรี่!"
หลินเป่ยมองท่าทางบิดไปมาของนิโคแมวแมวผ่านกระจก นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่หาไฟแช็ก ไฟแช็กเขาทิ้งหมดแล้วตั้งแต่แรก
"นิโคแมวแมว! ไฟแช็กฉันทิ้งหมดแล้ว!"
หลินเป่ยพูดจบ ก็รู้สึกว่าการอยู่ที่นี่กับผู้หญิงสองต่อสองคนเดียวมันไม่ค่อยดีนัก พอหมุนเปิดล็อกประตู——
"เหมียว!"
พลังอำนาจมหาศาลพัดกระโชกเข้ามา
แมวร่วงลงมาจากฟ้า โกรธเกรี้ยว!
นิโคแมวแมวพุ่งออกมาจากห้องน้ำโดยตรง ร่วงลงมาจากฟ้า ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายดาว จ้องเขม็งไปที่หลินเป่ย
และนางใช้เพียงผ้าเช็ดตัวผืนบางผืนเดียวปิดบังร่างกาย
หลินเป่ยไม่เคยคาดคิดว่าจะเจอฉากแบบนี้ ไม่มีการเตรียมตัวแม้แต่น้อย ถูกนางร่วงลงมาทับลงบนพื้น ใบหน้าชนกับใบหน้า!
"เหมียว! หลินเป่ย! รู้ไหมว่า หลังจากการทำงานหนักเหนื่อยล้า การสูบบุหรี่ในห้องน้ำมันฟินขนาดไหน?! เอาไฟแช็กมาให้ฉัน! ให้ฉันเดี๋ยวนี้เหมียว!"
ดวงตาของนิโคแมวแมวแดงก่ำเป็นสายเลือด
ส่วนหลินเป่ยก็ให้ความเห็นว่า: "ผมกินมะนาว! แมวตัวนี้บ้าไปแล้ว!"
"นิโคแมวแมวลุกขึ้นเร็วเข้า! แบบนี้มันไม่เหมาะสม! ไร้ซึ่งมารยาท!"
"เหมียว! ฉันไม่ต้องการมารยาทอะไรทั้งนั้น! เอาไฟแช็กมาให้ฉัน! ใช่แล้ว! นายต้องมีไฟแช็กแน่ ๆ ใช่ไหม?! ตอนนี้คงไม่มีใครไม่สูบบุหรี่แล้วมั้ง!"
นิโคแมวแมวเริ่มค้นหาไปทั่วตัวหลินเป่ย แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็พบด้วยความผิดหวังว่า หลินเป่ยไม่ต้องพูดถึงไฟแช็กเลย แม้แต่กลิ่นบุหรี่สักนิดก็ไม่ได้กลิ่น!
นางสิ้นหวัง!
เปิดโหมดต่อสู้แนวสันหลังติดกับใบหน้าของหลินเป่ยทันที
"หลินเป่ย! ดูสิ่งที่แกทำสิ! ตอนนี้ฉันสูบบุหรี่ไม่ได้แล้ว!"
แต่หลินเป่ยทนไม่ไหวจริง ๆ ตั้งแต่แรกเขาก็ทนกลิ่นบุหรี่ที่ย้อนออกมาจากปากของนิโคแมวแมวมาตลอด
แล้วถูกปล่อยกลิ่นแบบแนบชิดหน้าแบบนี้ มันก็ไม่ต่างจากป้อนขี้ให้กินสด ๆ!
หลินเป่ยรีบคว้ากล้วยนุ่มนิ่มนั้น ยัดเข้าปากของนิโคแมวแมว อุดปากนางไว้
"อืออืออือ!"
หลินเป่ยก็ฉวยโอกาสพลิกสถานการณ์ กลับมาทับนางไว้ใต้ร่าง!
"แมวสกปรกโง่ ๆ ตัวนี้! ทนกับกลิ่นบุหรี่ไม่ได้เหรอ? คิดถึงครอบครัวของเธอบ้างสิ! พวกเขาอยากให้เธอเป็นแบบนี้หรือไง?!"
ตอนนี้หลินเป่ยไม่สามารถชื่นชมวาสนาดอกไม้นี้ได้เลย กระดูกเทพของเขาไร้การตอบสนองโดยสิ้นเชิง
สามัญสำนึกที่เที่ยงตรงเหมือนไม้บรรทัด เขาไม่ใช่คนที่กินได้ทุกอย่าง
ยิ่งไปกว่านั้น นิโคแมวแมวตัวนี้เหมือนแมวที่เดินออกมาจากเรื่อง "แฟมิลี่กาย" เทียบได้กับบรูซเลย
หลินเป่ยไม่สนใจนิโคแมวแมวที่ยืนงงอยู่กับที่ตรงนั้น เดินตรงไปที่ประตู
เขาไม่ใช่คนว่าง ๆ ตอนนี้ตลาดงานในโตเกียวถึงจะผ่อนคลายลงมากแล้ว แต่ก็ยังต้องมีความสามารถในการแข่งขันที่สูง
เมื่อประตูปิดลง
ในห้องก็เหลือเพียงนิโคแมวแมว
และนิโคแมวแมวก็ดูเหมือนจะถูกคำพูดนั้นพูดถูก
ใช่แล้ว ครอบครัวของตัวเอง คนในครอบครัวที่ห่วงใยตัวเอง
น้องสาวและ...แม่ที่คอยถามไถ่เสมอ ไม่ต้องพูดถึง แม้จะเลี้ยงดูตัวเองมาดี แต่ทักษะการสูบบุหรี่ของตัวเองก็ดูเหมือนจะเรียนรู้มาจากแม่
แต่ทำไมตัวเองถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?
นิโคแมวแมวก้มหน้ามองมือทั้งสองที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก
ในอดีตตัวเองช่างองอาจอิสระ มีพลัง กระตือรือร้นในการสัมภาษณ์งานบริษัท อยากสร้างแผนที่ชีวิตของตัวเอง
น้ำตาชุ่มข้าวขาหมู สาบานว่าจะหาเงินให้ได้ล้านเดียว!
นิโคแมวแมวนอนลงบนพื้น สายตาในตอนนี้เผยให้เห็นความมีสติอยู่บ้าง
"เหมียว~ ฉันเป็นอะไรไป—— ฉันเป็นอะไรไป——!"
นิโคแมวแมวอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ไข่มุกในดวงตาแทบจะร่วงหล่นอยู่แล้ว
แต่ทว่า วินาทีถัดมาที่นางยื่นมือเข้าไปในผ้าห่ม ก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่คุ้นเคยอย่างหนึ่ง: ไฟแช็ก
"เหมียว! สมแล้วที่เทพีแห่งโชคลาภยังเข้าข้างฉันเหมียว!"
ความเศร้าโศกและหดหู่ในใจของนิโคแมวแมวถูกปัดกวาดหายไปในชั่วพริบตา กลับคืนสู่ท่าทางไร้กังวลเช่นเดิมทันที
ถ้าพูดให้ชัดว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง...
ควันสีจาง ๆ ลอยขึ้นบนระเบียงอย่างแผ่วเบา
ก็คือนิโคแมวแมวเลือกที่จะไม่สูบบุหรี่ในห้องของตัวเองอีกต่อไป
แต่กลับมาที่ระเบียง สายตาวาววับมองไปที่เงาร่างนั้นที่เดินเข้าไปในห้องของเจ้าของบ้านของตัวเอง
"เหมียว~ โคตรฟินเลยเหมียว~"